Toen ik jaren geleden op het randje van een burn-out balanceerde en in therapie ging, leerde ik daar alles over de overlevingsmodus waar je hersenen op overgaan bij gevaar. En laat duidelijk zijn: een burn-out, de hippe term voor de toestand waarin de overbelaste mens terechtkomt wanneer het interne stresssysteem compleet is ingestort, wordt door de hersenen gezien als een gevaar. Het komt erop neer dat je vanuit je overlevingsmodus zal reageren door te vechten, vluchten of bevriezen.
Volgens mijn therapeut is er maar één bewezen manier waarmee je uit deze overlevingsmodus kan komen, en dat is door middel van sociaal contact. Door mensen te zien en betekenisvolle gesprekken met ze te voeren. Ik moest hieraan denken toen ik het gesprek teruglas dat ik met collega Dave Coenen had over de nalatenschap van Prince. Ooit was ik de allergrootste Prince-fan van Nederland, maar toen ging hij dood. En omdat ik de dood van een zo grote held niet kon verkroppen, ben ik vanuit mijn overlevingsmodus even slecht met hem omgegaan als sommige van de gieren die rond zijn erfenis cirkelen. Iedere release uit The Vault die ik mocht recenseren, maakte ik met de grond gelijk. Ieder concert dat zijn legacy vierde, kreeg er idem dito van langs.
Maar na mijn gesprek met de positieve Dave merk ik dat mijn houding ten opzichte van Prince positief is veranderd. Ja, hij is dood. En dat doet mij, een getraumatiseerd kind dat meer van popsterren heeft geleerd dan van zijn ouders, veel meer pijn dan ik wil toegeven. Maar er is zoveel moois dat de man heeft gedaan. En we hebben nog steeds niet alles gehoord. Deze conclusie trekken we opnieuw na het beluisteren van Timeless, een verzameling niet eerder officieel uitgebrachte tracks van Prince door de jaren heen, spraakmakend vanwege de bijeengeraapte indruk die de tracklist maakt.
Maar bijeengeraapt was Prince natuurlijk zelf ook. Vond hij een stabiel geluid, dan was hij er immers al snel op uitgekeken. Het rusteloze in de man druipt ervan af op Timeless, dat begint met I Am You, een funky oorwurm die het midden houdt tussen Party Up en Uptown, en eindigt met een emotionele liveversie van How Come U Don’t Call Me Anymore, opgenomen vijf weken voor zijn plotselinge overlijden. Daartussenin komen songs voorbij waarin alle rollen die Prince op zich nam de revue passeren: van het zaadspuwende seksbeest (Tick, Tick, Bang) tot de hopeloze romanticus (With This Tear) en van de high school prom king (Calabama) tot de grootste knuffelbeer van de klas (I Wonder). Prince Rogers Nelson was het allemaal, zo horen we op het verrassend geslaagde Timeless.
