Hoe wrang timing kan zijn. David Bowie stierf twee dagen na het uitbrengen van wat, ineens, zijn zwanenzang werd (Blackstar). Undergroundheld Steve Albini overleed, al even plotseling, tien dagen voor de release van To All Trains, het zesde album van zijn powertrio Shellac en het eerste in bijna tien jaar. Het zorgt alleszins voor een andere luisterervaring, al is het maar door de omineuze details waar je oog ineens op valt.
De periode waaruit de opnames stammen bijvoorbeeld, 2017-2022, alsof alles wat op de plank lag beslist nog even de wijde wereld in moest. Of de titel I Don’t Fear Hell, ook nog eens het slotnummer. ‘If there’s a heaven, I hope they’re having fun’, zingt Albini daarin. ‘Cause if there’s a hell, I’m gonna know everyone!’ Het komt er triomfantelijk uit.
Hoe dan ook is het een kort maar krachtig afscheid: tien songs, 28 minuten, no filler. En sowieso geen flauwekul eromheen, zoals we van Shellac gewend zijn: geen promotieactiviteiten, geen recensie-exemplaren (journalisten die een plaat willen, kunnen ‘m kopen), geen merchandise, niet eens een website. Principieel en integer tot in het graf.
En de muziek? Spartaans als altijd, dat spreekt. Al moet gezegd dat Albini en zijn mannen – bassist Bob Weston en drummer Todd Trainer – ditmaal nadrukkelijker met spanningsopbouw en melodieën bezig zijn dan op eerdere platen. Sterker nog, in opener WSOD (voor wie ‘t weten wil: World Series Of Dick-Sucking), Chick New Wave en Wednesday zitten sequenties die aan progrock (!) doen denken.
Maar ook elders treffen we kunstjes die de boel boven de gebruikelijke, staccato uitgevoerde Shellac-mix van noise, hardcore en bonkige mathrock doen uitstijgen: het knap in elkaar gezette Tattoos staat in een 11/8 maatsoort en in How I Wrote How I Wrote Elastic Man (een geestige knipoog naar een nummer van The Fall) heeft zowaar een rustige, poppy zangmelodie. Kortom, klonk Shellac in het verleden eerder afstandelijk dan organisch en meeslepend, op To All Trains is het precies andersom.
Ze permitteren zich met Scabby The Rat zelfs een frivool punkpopliedje (‘Scabby the rat / Cuts all your potatoes / Scabby the rat / Is twelve feet tall / Scabby the rat / Ooh he’s inflatable / Scabby the rat / Makes the whole room pregnant’). Het maakt To All Trains misschien wel tot de beste en boeiendste Shellac-plaat sinds het onvolprezen debuut At Action Park, over een paar maanden precies dertig jaar oud. Cirkel rond? Je zou het bijna denken.
Laat hier je mailadres achter en wij houden je op de hoogte met recensies, interviews en concertverslagen en hebben geregeld mooie winacties. Elke vrijdag in je mailbox!
