Opener Seeds is eigenlijk al een voldragen vrucht. Dik negen minuten gedreven doch vloeiend klinkend spoken word, tegen een steeds dwingender wordende achtergrond vol ritmische accenten, onontkoombaar opgebouwd. Tonky kan niet meer stuk en dat gaat ’t ook niet, want ook verderop heeft Lonnie Holley nog genoeg te melden.
Holley is een soort outsider, als muzikant pas debuterend op zijn 62ste. Daarvoor berustte zijn roem vooral op zijn activiteiten als zelfgeschoold beeldhouwer, werkend met ‘gevonden’ materialen. Zijn veelbewogen levensloop – geboren in 1950 in het racistische Alabama in een gezin van 27 kinderen, op zijn vierde geruild voor een fles whisky, baantjes in katoen en doodgraverij, hersendood verklaard, vader van vijftien kinderen – klinkt als een fikse inspiratiebron, ook al had hij het allemaal zelf bedacht. Michael Stipe en Sharon Van Etten zijn fan en deden mee op voorganger Oh Me Oh My. Hier wordt hij omringd door gasten uit, zeg maar, de Le Guess Who?-sfeer: klarinettiste Angel Bat Dawid, harpiste Mary Lattimore en rappers Billie Woods en Saul Williams. Maar dat deze plaat flink aankomt, komt vooral door talent en overtuigingskracht van deze 75-jarige. Strijdbaarheid klinkt door in stukken als We Was Kings In The Jungle, Slaves In The Field en What’s Going On (geen cover en eerder Howlin’ Wolf dan Marvin Gaye). Maar luister ook naar sleutelnummer Protest With Love: verzet met behulp van liefde, in een aankomend klassieker naar oude-soul-model.
