Er was ooit een geweldige rockgroep met een meer dan charismatische voorzanger. De heren hielden van een slok en een snuif, en dat werd hen langzaam fataal. Nadat de voorzanger tragisch aan zijn eind was gekomen, zette de nuchterste van het stel de band voort. Hij was per slot van rekening de architect van de sound en de liedjes.
Er was een financier die de band on the road wilde houden, op voorwaarde dat hij zelf op de drumkruk mocht zitten. Iets wat hem redelijk afging. De muzikanten op leeftijd waren blij met de regelmatige broodwinning en het publiek hoorde graag de oude hits gespeeld door getekende koppen. Begin dit jaar was er plots de aankondiging van een nieuw album. De vorige onderneming, No Time uit 2018, was totaal onopgemerkt voorbijgegaan, maar gitarist/songschrijver Dany Lademacher en consorten wilden toch nog eens een schot wagen.
Zelden is echter een nieuw album onder een slechter gesternte tot stand gekomen dan Too Much Is Never Enough. De eerste versie werd kort voor de release in maart teruggetrokken. Toen een nieuwe releasedatum werd vastgesteld op 29 augustus, overleed Lademacher. En vlak voor de release van het album kondigde de andere gitarist, David Hollestelle, zijn vertrek aan.
Zo’n ontstaansgeschiedenis doet natuurlijk het ergste vrezen, maar in dat licht valt Too Much Is Never Enough mee. De songs en productie klinken alsof de klok stil is blijven staan in 1979, maar binnen dat idioom zijn Me Myself And I, Still In The Game en She Wants It overtuigende songs en heeft opener Victim Of Taste een lekkere gitaarriff. Met Herman Brood heeft het allemaal weinig te maken; zanger Jo de Roeck doet eerder denken aan Mink DeVille en Bryan Adams dan aan het toenmalige fenomeen. En de songtekst ‘I’m not ready to die just yet, I still got a lot of things to prove’ (Forever) heeft door de loop der dingen iets navrants gekregen. Maar op zichzelf is Too Much Is Never Enough een overtuigend album en, zo u wilt, een passende zwanenzang.
