Het gas lijkt er een beetje af bij Tortoise, voortrekkers van de experimentele, instrumentale postrock uit Chicago. Er zitten negen jaar tussen Touch en voorganger The Catastrophist, en die volgde weer zeven jaar na Beacons Of Ancestorship. Tja, wie zit er dan nog op te wachten?
Nou, Touch is wel weer een erg fijne plaat, die alles biedt wat deze band zo de moeite waard maakt zonder dat er nou heel nieuwe vergezichten ontvouwd worden. Geen experimenten met vocalen deze keer: ook zonder je mond open te trekken, kun je erg veel zeggen, als muzikant. Er zit een elegant soort verfijning in het bandgeluid, waarin allerlei verschillende invalshoeken per nummer op een andere manier over elkaar heen schuiven. Synthetische en organische klankkleuren wisselen elkaar elegant af, subtiele geluidsmanipulaties brengen nog meer prikkelingen in de oorschelp teweeg.
Soundtracksferen, dubinvloeden, jazzgitaar (Jeff Parker natuurlijk weer), een lichte technotoets, die rondcirkelende marimba – het is er allemaal weer, heel fraai en zorgvuldig door elkaar geschud. Tortoise is misschien niet op zijn spannendst, wel op zijn best. En dat het openingsnummer Vexations heet – naar de beroemde, 840 keer te herhalen compositie van Erik Satie – is op z’n minst goed voor een binnenpretje.
