Soms ligt een samenwerking zó voor de hand dat de vraag zich opdringt waarom ’t er eerder niet van kwam. De hemelse, in reverb en mysterie gedrenkte stem van Julianna Barwick past perfect bij het dromerige harpspel van Mary Lattimore, en Tragic Magic voelt dan ook als een plaat die altijd al bestaan heeft, maar nu pas tot ons komt.

Niet wonderlijk misschien: de plaat is opgenomen in Parijs, met een historisch instrumentarium dat door een museum beschikbaar werd gesteld. De muziek volgt de hoes en plant bomen, bloemen en lommerrijke perken tussen de oren, waarin eenhoorns grazen en witten konijnen met donzige staartjes dansen op hun achterpoten. Gelukkig ontstaat onder de bomen nét genoeg schaduw, door een dissonant om een plotselinge brom, die verhindert dat we ons overgeven aan een hemels vervelen. De dansende konijnen zijn zich bewust van hun sterfelijkheid, er zit rot onderaan de boom.

De laag op laag die Barwick stapelt, de herhalende, meditatieve harp van Lattimore – het werkt allemaal prachtig samen. Zelfs een cover van Vangelis’ Rachel’s Song landt op z’n pootjes en het door Roger Eno gecomponeerde Temple Of The Winds – ja, zo’n titel – maakt volop gebruik van het beschikbare geluidsarsenaal. Maar het zijn toch vooral de composities van de twee zélf die meer zijn dan de som der delen. Met name Haze With No Haze is hemeltergend mooi en de synthesizerreis Stardust stijgt tot grote hoogten, alvorens een heuse beat (!) ons weer door de dampkring begeleidt. Prachtplaat.