Na jarenlang onder de vleugels van Erol Alkan zijn albums te hebben uitgebracht, verschijnt de nieuwe Daniel Avery bij het grote Domino. Er was duidelijk meer budget want er staan maar liefst zeven samenwerkingen op Tremor. Zo bevat de gastenlijst namen als Alison Mosshart (The Kills), Walter Schreifels (Quicksand, Rival Schools), Julie Dawson (NewDad) en Cecile Believe.

Met die laatste maakte de Britse danceproducer de single Rapture In Blue, een hazy breakbeatcocktail waarin zowel Taylor Swift en de Cocteau Twins rondzwemmen. Om een nummer verder pardoes in een metalterritorium te belanden. Zo hink-stap-springen we het hele album door, langs allerlei stijlen, ingezongen door een half voetbalteam aan gastvocalisten. Naast industriële explosies, uitbundige shoegaze en ingetogen techno kunnen we geregeld even ademhalen dankzij fraaie ambient-intermezzi als Until The Moon Starts Shaking en A Memory Wrapped In Paper And Smoke.

Eigenlijk zijn dat de mooiste momenten van Tremor, dat door Avery zelf wordt aangeprezen als een album voor gitaarfreaks en de post-rave comedown kids. Maar daar zit nu net het probleem: die twee werelden botsen behoorlijk op Tremor, in plaats van dat ze samenkomen. Het is te zoet voor de fans van Nine Inch Nails, maar beslist te edgy voor veel technoheads. Die grijpen waarschijnlijk liever naar het recente werk van Trentemøller of Blawan. Jammer dat het grotere budget en de enorme ambities niet tot een coherenter album hebben geleid.