Een nieuwe platenmaatschappij, een andere producer en een afgrijselijk meerkoppig monster op de hoes. Triggerfinger gooit het over een andere boeg, maar in tegenstelling tot die hoes heeft dat allesbehalve een gedrocht van een album opgeleverd.

Dat heeft alles te maken met de vrijheid die topproducer Michell Froom en zijn technicus Tchad Blake het trio gaven. Mooi voorbeeld is de titelsong, een tweekoppig basmonster. Naast Mr. Paul hanteert ook voorman Ruben Block daarin de elektrische bas. Resultaat: een moddervet geluid en veel groove. Het is typerend voor de speelsheid en experimenteerdrang waar deze podiumbeesten in de studio naar op zoek waren. Recht vooruit rocken gebeurt nog wel (de pakkende single Flesh Tight gaat een podiumkraker worden), verdwenen is dat karakteristiek gruizige, meer dan rauwe geluid van producer Greg Gordon. Froom gaat breder, al vervormt hij ook graag alles wat er te vervormen valt en voegt hij, waar de song dat toestaat of aanmoedigt, de nodige vintage keys uit eigen koker toe. Toch heeft hij eerder de neiging tot strippen dan opblazen. Candy Killer blijft juist een spannende thriller omdat de climax uitblijft en in een aantal tracks verkoos hij de in een kleine Antwerpse studio vervaardigde demoversie boven die van de eigen studio in Santa Monica. De meeste liedjes zijn kort, bondig en anders van kleur. Zeker als Block in Afterglow de akoestische gitaar omhangt en de elektrische solo niet louter op adrenaline is gebaseerd. Natuurlijk, herrie maken gaat hem ook nog goed af, maar toch is Block hier beurtelings dat geile roofdier, die gewelddadige fantast én dat overgevoelige watje met een klein hart. Triggerfinger ging niet eerder zo breed. We horen glamrock in Bring Me Back A Live Wild On (te omschrijven als Mud meets T-Rex meets Mott The Hoople), terwijl Freddie Mercury met het ritmisch sterke That’ll Be The Day hele stadions mee had laten klappen. Voeg daaraan toe dat Wollensak Walk klinkt als een outtake van de soundtrack van een nog te ontdekken western van Sergio Leone en u begrijpt dat van het plegen van overspel binnen dit nieuwe huwelijk met Mitchell Froom niemand wakker ligt. Al komt Block in de verborgen track (afwijkend klinkende rock & roll in polonaisetempo) uiteindelijk toch weer vrolijk thuis.