Weinig muzikanten maken de ontwikkeling door die James Blake heeft doorgemaakt sinds hij in 2011 een van de grote hypes in het poplandschap was. Zijn oorspronkelijke sound, een opgeknipte blend van elektronica en gospel in experimentele tracks vol stilte en ruimte, was uniek en inspireert tot de dag van vandaag honderdduizenden na-apers. Maar het was lang niet alles wat Blake in huis had.

De Engelsman is een all-round muzikant zoals die nog steeds zeldzaam zijn, want ondanks dat iedere popartiest vandaag de dag ieder genre lijkt te beheersen, is er nog steeds maar een enkeling die zichzelf met iedere plaat daadwerkelijk opnieuw uitvindt. Na het briljante Playing Robots Into Heaven, waarop de zanger en producer zijn oorspronkelijk geluid zowel doorontwikkelde als opblies, heeft hij met Trying Times een magistrale liedjesplaat gemaakt, die – ondanks de moderne productie – de ouderwetse kwaliteit en warmte in zich heeft van andere grote liedjesplaten in de muziekgeschiedenis.

Trying Times gaat over het ervaren van liefde in moeilijke tijden en voelt qua thematiek en sfeer als een plaat voor nu. Blake deed eigenlijk al nooit anders, maar toont zich hier de definitieve heer en meester in het combineren van oud en nieuw. Trying Times staat vol magistrale songs, waarin gospel en soul samensmelten met glinsterende pop en elektronische impulsen.

Het meest sprekende voorbeeld hiervan is Didn’t Come To Argue, waarin Blake’s croonen eerst wordt gestuwd door koorzang en zijn falsetto-uithalen vervolgens worden gedragen door een strijkersensemble dat ineens verdwijnt in een beat vol opgeknipte en vervormde zangsamples. Maar het kan ook simpeler. I Had A Dream She Took My Hand begint als old school geproduceerde soulballad, maar verandert door middel van synthesizers en typisch James Blake-gebruik van echo’s, afstanden en andere ruimtelijke effecten in iets spookachtigs en unieks.

Maar het belangrijkste element van Trying Times is helemaal niet de eigenzinnigheid van Blake, maar simpelweg de grote schoonheid van de songs. Niet eerder zong de Engelsman met zoveel klankkleur en gevoel. Met slechts een enkele uithaal in het titelnummer roert hij je tot tranen.