Dansvloeren en festivalweiden werden een betere plek, de laatste jaren, dankzij Kokoroko. Dit Londense collectief, prettig gemengd qua kleur en gender, trekt de hippe jazztendensen van die stad door richting afrobeat – en tegen dat voornemen valt niks in te brengen.

Tuff Times Never Last is een optimistische titel voor een plaat die opmerkelijk mellow uitvalt. De tempo’s rollen in uiterst ontspannen tempo voort, de zangpartijen vlijen zich al even losjes over de ritmes, de blazers geven strak schetterend weerwoord. O, vooral in de percussie vinden we de nodige pit, maar verder is dit eerder een plaat voor de lome zondagmiddag (liefst wel met dat zonnetje erbij) dan de dampende zaterdagnacht. En dat valt eigenlijk wel erg lekker. Soms wil je gewoon even je dansspieren rust gunnen en de relax-zintuigen ruim baan geven. Soms neigt ‘t wat te weeïg naar de zondagochtend (My Father In Heaven), maar dat duurt maar één liedje. En daarna aanbidden we gewoon die lome grooves weer.