album
Rock

The Black Keys

Turn Blue

Met El Camino (2011) was het eigenlijk best makkelijk doorbreken voor Dan Auerbach en Patrick Carney. Elf woest stampende brokken energie vol Grote Refreinen. Appeltje-eitje. Maar goed, presteer ’t maar eens, zeggen we dan.

Met de opvolger – u voelt ‘m aankomen – zijn we minder vlot klaar en dat heeft alles te maken met de aard ervan: Turn Blue is The Black Keys’ eigen Blood On The Tracks (of Rumours, zo u wilt). Dan Auerbachs grote echtscheidingsplaat. En daar horen geen woest stampende brokken energie vol Grote Refreinen bij. Want, zo zegt een songtitel als Weight Of Love al, de liefdesmisère drukte gedurende 2013 zwaar op Auerbach. Spoiler alert: de plaat eindigt bijna aanstootgevend opgewekt met een melige southern rock-stamper, maar voor die tijd leidt Auerbach ons met ingehouden emoties rond over zijn privéslagveld. Waarbij producer Danger Mouse meer dan voorheen de ruimte krijgt om – voor extra dramatisch effect – zo nu en dan een laagje spaghetti western over het geluid te leggen. Maar dat terzijde, want het is vooral zanger, gitarist en songschrijver Auerbach die zichzelf op Turn Blue op alle fronten overtreft. Met de zeven minuten (!) durende opener Weight Of Love schreef hij misschien zelfs wel zijn sterkste song ooit. Maar is het verbeelding of is hij na een paar nummers wel klaar met het leed dat zijn – nogal nasty in de roddelrubrieken verzeilde – echtscheiding hem berokkende? ‘In the dead of night I start to lose control / But I still carry the weight like I’ve always done before,’ klinkt het in het derde nummer van de plaat, het luchtig getoonzette Turn Blue. Waarna de veerkracht langzaam vat lijkt te krijgen op Auerbach. Single Fever stampt alweer een beetje in El Camino-stijl, in Bullet In The Brain breekt na een minuut de zon onbedaarlijk door en in It’s Up To You Now hangt de gitaar van Auerbach ouderwets te scheuren en knarsen. Al moeten er nog wel wat hobbels worden genomen vooraleer hij in dat vermaledijde slotakkoord Gotta Get Away de boel de boel kan laten (‘I went from San Berdoo tot Kalamazoo / Just to get away from you’). Maar dan hebben The Black Keys toch echt gezegd wat er gezegd moest worden. Dat ze daarbij en passant hun beste plaat hebben gemaakt (niet te verwarren met hun meest commerciële) is een prestatie. ERIK VAN DEN BERG

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Pearl Jam brengt nieuwe single 'Dance of the Clairvoyants' uit
nieuws

Pearl Jam brengt nieuwe single ‘Dance of the Clairvoyants’ uit

Pearl Jam kondigde op 27 maart zijn nieuwe album Gigaton aan. Nu geeft de band ook een eerste voorproefje van ...
Eefje de Visser: 'Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme'
interview

Eefje de Visser: ‘Het dancepubliek is zó positief, ik hou van dat optimisme’

Ze zeggen dat empatische mensen sterker geneigd zijn dialecten en accenten over te nemen. Als dat waar is, dan zit ...
The Strokes derde headliner op Best Kept Secret
nieuws

The Strokes derde headliner op Best Kept Secret

The Strokes zullen de zaterdag van Best Kept Secret headlinen. Dat kondigde de nieuwe festivaldirecteur Maurits Westerik woensdagavond live aan op ...

Recensie: The Black Keys - Turn Blue (album) | OOR