Rond Thou hangt elk jaar een running gag tijdens Roadburn. De band maakte naam door op de edities van 2019 en 2022 elke dag óf een normaal optreden te geven óf een collaboratie op het podium te zetten (met Mizmor of Emma Ruth Rundle bijvoorbeeld) óf een secret show te doen met louter covers (van de Misfits of Black Sabbath). Grapjes over een samenwerking met een straataccordeonist of een geheim optreden in een toilet zijn elk jaar niet van de lucht.

Het zegt iets over de ijver van de band, hoewel Umbilical pas de eerste volwaardige plaat is in zes jaar. Daar zit overigens wel een halve platenkast aan splits, samenwerkingen, singles en compilaties tussen. Waar de nummers op voorganger Magus te lang aanmodderden en de tien minuten soms ruim overschreden, blijven ze nu braaf binnen de zeven minuten en klinkt de band gefocust. Meer op het snijvlak van crustpunk, sludge en hardcore, en minder op slepende doomriffs. Deze aanpak brengt bijvoorbeeld het epische Panic Stricken, I Flee voort, waarvan de klassieke rockriff ook geschreven had kunnen zijn door Boston in sludgevermomming. Volgend jaar een show met Boston-covers? Ik sta in de rij!