Ik dacht dat ik ze al vergeten was. Is It Any Wonder en het titelnummer gingen nog wel, maar dat ik zou opveren als ik Hamburg Song of Crystal Ball zou horen, had ik niet per se verwacht – het is zo’n album dat op die iPod-rip-off stond toen ik naar school fietste.

Hoewel het minder vaak voorbijkwam dan debuut Hopes And Fears, dat twee jaar geleden de dubbeldikke verjaardagsbehandeling kreeg. Het is ook een minder goed album en het is ten zeerste de vraag of deze verjaardagseditie de adoratie teweegbrengt die de band twee jaar geleden ten deel viel, met uitverkochte stadions wereldwijd tot gevolg. Het is ook niet meteen een plaat waar demo’s en halffabrikaten een heel nieuw inzicht aanboren. De demo’s van liedjes als Is It Any Wonder zijn charmante schetsen die later met extra wax door de wasstraat worden getrokken, maar niet wezenlijk veranderen. Uitzondering is Guitar Song Hamburg Sketch, een breekbaar, wiebelig pianoliedje dat aan Radiohead doet denken en later uit elkaar zou vallen in verschillende, uiteraard zorgvuldig opgepoetste popliedjes. Soms zijn ze nog best goed ook: de schaamteloze grandeur van bovengenoemde liedjes werkt nog steeds. Maar een tijdloze klassieker, nee, dat is het niet. Eerder nadrukkelijk nostalgisch, maar daar kun je best een stadion mee uitverkopen.