Altijd uitgekeken naar een nieuw album van deze veelzijdige Vlaming. Een man met vijftig muzikale gezichten. De ene keer ontpopt Mauro Pawlowski zich noisy en zwaar independent, dan weer heel melodieus en poppy. Onder de naam Maurits Pauwels is hij ook op een originele manier met de Nederlandse taal in de weer, maar net zo goed voorziet hij theater- en filmproducties van de juiste klanken.
Hij is natuurlijk ook bekend als de man die ooit Evil Superstars aanvoerde en ontelbare groepen – waaronder Mitsoobishy Jacson, Kiss My Jazz en de laatste vijftien jaar ook dEUS – naar een hoger plan tilde. Dit is de opvolger van Eternal Sunday Drive (2021), want hij maakt onder zijn eigen naam ook gewoon heel sterke popmuziek. Gefocust, met sterke teksten in aan de jaren zeventig en tachtig gerelateerde producties vol warme synths.
Liedjes die hij in zichzelf zingt, terwijl de rest van de wereld om hem heen ruzie maakt. Liedjes over plotseling opwellende verliefdheid en seksuele spanningsbogen, maar ook grappige niet-spectaculaire verhalen die typerend zijn voor hoe Pawlowski in het leven staat. Zoals over de man die in de titelsong van zijn fiets valt. Dat blijkt een Nobelprijswinnaar. Hij steekt zijn duim omhoog dat alles in orde is, de zon breekt door en Pawlowski zet zijn zonnebril op.
De tien liedjes werden geselecteerd en onder handen genomen door het producersduo Scorpio Twins (Stephane Misseghers, drummer van dEUS, en bassist Bruno Coussée). Pawlowski had hen zijn laptop en carte blance gegeven om songs te selecteren en muzikaal in te kleuren. Brianne Dunne (Hall & Oates) voorzag de helft van drumwerk, de Spaanse zangeres Bárbara Jarque – opererend vanuit Oostende onder de artiestennaam Lola Harper – tilt het gevoelige slotduet naar grote hoogten. Het werden tien prachtige liedjes, die wederom een tipje oplichten van de grootsheid die Pawlowski als muzikant, zanger en componist in zich herbergt.
Ik keek inderdaad uit naar dit album, niet naar het bespreken ervan. Omdat mijn gedachten ook bij de man zelf zijn. Ik schreef tot nu toe bewust louter over de muziek en de manier waarop dit album tot stand kwam. Omdat dit los staat van – en volledig gemaakt werd vóór – de pas 55-jarige Pawlowski de diagnose Alzheimer kreeg. Jongdementie. Het verdict stemt mij triest. Dit album verdient die gedachte niet. In dEUS is hij reeds vervangen. Hopelijk geeft hij nog wel heel vaak en heel lang die laptop aan iemand anders mee, zodat die er weer een ander bijzonder album uit kan samenstellen.
