Glenn Donaldson, de man achter The Reds, Pinks & Purples, houdt alles graag overzichtelijk. Sinds 2019 heeft de Amerikaan al acht goddelijke lo-fi-indiefolkalbums over ons uitgestort en nu is er dan nummer negen, Unwishing Well. Het artwork van zijn albums bestaat standaard uit een gekadreerde foto vol bloemen, soms met auto en soms zonder. Veel wilder wordt het niet.
Ook op het klankenpalet treffen we standaard dezelfde blend van ingrediënten, waarover zijn kalmerende stem een warme nostalgiesaus plengt. Het maakt daarbij geen donder uit waar Donaldson over mijmert, zijn tracks raken je sowieso. Stamgast is de weemoedige downstroke gitaar met gebroken akkoorden, vaak – maar lang niet altijd – ondersteund door ingetogen drums. Helemaal fijn wordt het als hij die diep brommende gitaardrone in de mix toelaat, maar daar is ie doorgaans zuinig mee. The Reds, Pinks & Purples bevindt zich in die amper geëxploreerde luwte waar hooguit begenadigden als Jetstream Pony, The Churchhill Garden en The Blue Herons zich mogen schuilhouden. Noem Donaldson met recht een one trick pony, maar wat is ie buitensporig goed in die truc! Feitelijk bespreek ik hiermee dus al zijn albums – oud, nieuw en volgend – die ik, ondanks de voorspelbaarheid ervan, steeds weer met duizend armen omhels.
