‘Next level extremistische elektronica die vergelijkbare waaghalzen als Factory Floor, Health en Working Men’s Club stevig op achterstand zet’, luidde in 2023 onze duiding van I’ve Seen A Way, het debuut van het Britse combo Mandy, Indiana. Drie jaar later dient next next level zich aan, aangetikt door een nóg getergder band: frontvrouw Valentine Caulfield kreeg een ernstig geval van sexual assault te verstouwen en ook drummer Alex Macdougall moest volgens de meegeleverde bio gedurende de opnameperiode ‘multiple rounds of surgeries’ ondergaan.

Of het daarmee te maken heeft is de vraag, maar albumopener Sevastopol trekt soundwise meteen je oriëntatievermogen vacuüm en dat wordt vervolgens maar mondjesmaat minder. In Magazine schreeuwzingt Caulfield – in het Frans, zoals meestal – eerdergenoemd trauma van zich af, in Try Saying en Dodecahedron worden in een overstuurd industrieel decor wat dubby danspasjes geprobeerd, waarna vanaf A Brighter Tomorrow – als in: vergeet ’t maar – de duisternis steeds unheimischer wordt en de poorten naar de hel steeds een stukje verder open gaan. Dat rapper Billy Woods in Sicko! voor wat branchevervagende instroom zorgt is aardig, maar weinig noodzakelijk. Nee, laat Caulfield maar op eigen titel tieren – het is niet voor niks dat ze zelfs de allerlaatste seconde van slotstuk I’ll Ask Her benut om de rage eruit te krijsen. Cathartisch plaatje.