In 2021 waren veel van de fans-van-het-eerste-uur plus de meeste muziekcritici wel klaar met de eerder zo bejubelde Ella Yelich-O’Connor alias Lorde. Na als tiener de popwereld te hebben veroverd met haar grillige, minimalistische synthpop en meeslepende puberanthems sloeg ze ineens een zweverig vervolgpad in.
Op Solar Power zong ze niet meer over de emotionele issues van de jeugd van tegenwoordig waartoe zij ook behoorde, maar over zonnestraaltjes en mood rings. In haar muziekvideo’s deed ze er zelfs dansjes met yoga-invloeden bij. Solar Power was stiekem een heerlijke plaat, maar wie in Lorde een vaandeldrager voor onbegrepen jongeren zag, voelde zich genaaid. De zangeres die stelde never een royal te zijn, hield er ineens de paradijselijke hobby’s van verwende rijkaards op na.
Het goede nieuws: op Virgin, haar eerste plaat in een poplandschap dat de laatste jaren veranderde van preuts naar porno, keert de Nieuw-Zeelandse ster grotendeels terug naar de sound die haar groot maakte. Haar vierde album bevat bijna uitsluitend beats met industriële en techno-achtige vibes, die dienen als een canvas waar Lorde haar gal overheen spuugt. Het kleine meisje is groot geworden, ze heeft een hoop te vertellen en doet dat op veelal unieke, beeldende manieren.
In de ijzersterke, toonzettende openingstrack Hammer zingt ze heerlijk schouderophalend over gevoelens die men graag als non-binair labelt (‘Some days I’m a woman, some days I’m a man’) en weet ze niet of ze verliefd is, of gewoon in afwachting van de eisprong (‘Don’t know if it’s love or if it’s ovulation’). In een uiterst subtiele knipoog naar Taylor Swift worden aan de lopende band exen gefileerd, waarbij het zowel om ex-lovers als ex-fans gaat. ‘Baby, what was that?’ spuwt Lorde ze toe in het refrein van de gelijknamige single, een explosie van lust en verlies, en er zit zoveel vuur en passie in haar stem dat je er kippenvel van krijgt.
Bij Lorde sneuvelen taboes zonder dat je er erg in hebt. MDMA, XTC en sigaretten zijn lekker; talloze mensen neuken en dan per ongeluk zwanger worden is niet iets om over in paniek te raken, maar iets waar je rustig a capella over moet zingen (Clearblue). Virgin is een monumentale plaat die de popwereld – een jaar na Brat – opnieuw een andere kant op doet bewegen.
