Het blijft een wonderbaarlijk mooi sprookje. De minimalistische, tussen neoklassiek en ambient zwevende pianomuziek van Joep Beving kan al sinds zijn debuut in 2015 op een kleine drie miljoen streams per maand rekenen. Voor velen werken de breekbare klanken van zijn buffetpiano meditatief. De cadans en zuiverheid in zijn spel, en de melancholieke schoonheid van de melodieën werken niet zelden als balsem voor de ziel. Ook voor die van hemzelf.
Hij noemde het al ‘toegankelijke muziek voor complexe emoties’. Waar Beving op zijn eerste twee albums solo achter die piano kroop, werkt hij sinds zijn derde album Henosis regelmatig met cellist/geestverwant Maarten Vos. Die heeft een studio in het Berlijnse complex Funkhaus, waar ook muzikant/componist Nils Frahm gevestigd is met diens studio en label Leiter. Frahm mixte dit album, dat Vos beschouwt als een ‘sonisch landschap dat aanzet tot fantasierijke verkenningen, met Morton Feldman als muzikale gids en Ryuichi Sakamoto en Alva Noto als mentoren’.
Vision Of Contentment blijkt een verzameling stukken over verandering, verdriet en schoonheid, en werd vorig jaar grotendeels geschreven en opgenomen in een schuurtje verscholen in het bos buiten Bilthoven, waar Vos’ cello en diverse synthesizers naast de piano van Beving werden opgesteld. Het geluid waaiert mede dankzij de inzet van synths en elektronica zowaar weids uit in de lange titeltrack. Uit andere stukken spreekt ‘troost vinden in de aanvaarding van het onvermijdelijke’. De track 02:07 werd opgenomen op en vernoemd naar het tijdstip dat beiden hoorden dat Bevings vriend en manager Mark Brounen overleed.
Intense gevoelens van verdriet en liefde zo puur, direct en meeslepend in muziek vertalen – het is weinigen gegeven dat zo zuiver te kunnen. Het album brengt ook verlichting. De slotakkoorden van The Boat zijn minder zwaar en staan voor de dageraad van een nieuwe dag, met nieuw leven, de ochtend na de storm. Meesterwerk.
