album
POP/ROCK

COLDPLAY

Viva La Vida Or Death And All His Friends

PARLOPHONE/EMI

‘Teveel Coldplay. Weg ermee.’ Volgens Chris Martin was dit exact de reactie van Brian Eno, producer van Viva La Vida Or Death And All His Friends, als Martin tijdens voorbereidende sessies weer eens met een Clocks-achtig introotje, een basloop à la The Hardest Part of een In My Place-gitaarlick kwam aanzetten. Lees je dit vóórdat je het leeuwendeel van Viva La Vida hebt gehoord, dan kun je op je vingers natellen wat je te wachten staat. Wie de plaat al in huis heeft, zal bevestigend knikken bij de opmerking dat Viva La Vida slechts op een aantal minimale puntjes langs de stijlmeetlat van haar drie voorgangers kan worden gelegd.

Want veel, erg veel aan Viva La Vida klinkt net even iets anders dan Parachutes, A Rush Of Blood To The Head en X&Y. Een verkapte conceptplaat is het geworden, verpakt in de mooiste Coldplay-hoes tot nu toe (een ondergekalkte afbeelding van La Liberté Guidant Le Peuple van de Franse romantische schilder Eugène Delacroix). De trucjes en stokpaardjes (lees: het na drie platen toch erg saai en vervelend wordende simplisme van Coldplay) zijn veelal overboord gegooid, al moet hier worden opgemerkt dat die typische Chris Martin-rijmschema’s hier en daar nog de kop opsteken. ‘Those who are dead, they’re not dead, they’re just living in my head,’ dat geneuzel. Maar da’s gelul in de marge. De rijke arrangementen (de semi-instrumentale opener Life In Technicolor en de titelsong mogen wat dat aangaat als eerste worden genoemd), de onverwachte breaks (die gitaarbreak in de ijzersterke eerste single Violet Hill! Zó kenden we Martin & co. nog niet), het inventieve drumwerk en het handjeklap (Cemeteries Of London) voeren de boventoon. En eerlijk gezegd, da’s een verademing. ‘Groter konden we niet worden, wel beter’, vertelde Martin de Vlaamse popjournalist Serge Simonart onlangs in een interview. Ter verduidelijking: ook in huize Van Harskamp mag ie na een draaibeurt of twintig zó nog tien rondjes. Je zou er bijna het clichématige adagium ‘groeiplaat’ voor gaan afstoffen. JASPER VAN HARSKAMP

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Regeerperiode Slayer ten einde
concert
Slayer

Regeerperiode Slayer ten einde

Met de woorden ‘The end is near’ kondigde Slayer op 22 januari zijn naderende afscheid aan. Na 37 jaar, 12 ...
Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen
concert

Le Guess Who? 2018: Nachtbrakers en excentriekelingen

Le Guess Who?, het immer uitdijende festival met het alsmaar duizelingwekkender wordende blokkenschema. Een cultdingetje is het al lang niet ...
Anders (Different)
album
De Jeugd Van Tegenwoordig

Anders (Different)

Een creatief hoogtij-jaar voor De Jeugd van Tegenwoordig. Na Luek uit februari is er gewoon alweer een album. Anders (Different) ...

Recensie: COLDPLAY - Viva La Vida Or Death And All His Friends (album) | OOR