Altijd leuk om de kracht van de plotsklapse hype in werking te zien, zeker als het om, eh, minder gebruikelijke vormen van popmuziek gaat. Ziedaar Angine De Poitrine, een duo uit Franstalig Canada dat een klein half uurtje de studio van muziekplatform KEXP op stelten zette – en prompt miljoenen views genereerde. Anoniem vermomd in dadaïstisch ogende uitdossingen: hoekige maskers met Pinocchio-neuzen en zwartwitgenopte kostuums.

Vrijwel instrumentaal, een gast op drums en eentje op een dubbelhalzige gitaar-bas-hybride met wel heel veel frets, en een loopstation onder voetbereik. En de muziek? Raarrrrr, verwarrend en toch reuze pakkend. En ja, dat blijft zo op de plotsklaps gedropte tweede plaat, waar je die aanstekelijke kostuums en die loopstationfratsen, ofwel het visuele aspect, moet missen. De band claimt invloeden van Dua Lipa en Lounge Lizards en covert live doodleuk Led Zeppelins Rock And Roll, wat allemaal wel zal, en we horen termen als mathrock en postrock te bezigen. Maar ik hoor en zie er ook wel een update in van Carbon, een project van Elliott Sharp (uit de New Yorkse no wave-hoek).

Die deed zijn ding ook wel in duovorm, met een vergelijkbare guitarbass-hybride en een soortgelijke microtonale aanpak – de noten tussen die van de westerse toonladder, zeg maar. De wijsjes van Angine De Poitrine (‘angina pectoris’ in goed Nederlands, een nare aandoening) zijn wel een stuk pakkender en compacter, en dat is ook hun kracht. Af en toe doet ’t wel wat denken aan Oost- Europese en Midden-Oosterse volksmuziek, dankzij die microtonaliteit en ook dankzij die raar-hikkende maatsoorten. Bijna helemaal instrumentaal dus, en verrassend leuk, ook gewoon thuis – maar ook weer niet heel anders of veel beter op het zonder veel fanfare onder de mensen gebrachte debuut Vol. I. Op de festivalweiden (om te beginnen Into The Great Wide Open) en clubpodia wordt dit ongetwijfeld één groot dadaïstisch, microtonaal feest – en zulke feesten zijn de beste.