Het wervelt en het wuift op de platen van Other Lives. Het zand schuurt langs de muren van het lege landhuis met de ingestorte vloer en soms lijkt het alsof er een spookverschijning door een muur loopt. De band is al jaren op z’n best als ze zich verliezen in dergelijke beeldspraak, ook nu.
De slepende orkestratie, de country-jangle – het lijkt de geest van Ennio Morricone die de hand van Jesse Tabish en consorten beweegt. Dat is al jaren zo, van bijna-doorbraak Tamer Animals, veertien jaar gelden, tot Volume V vandaag de dag. Met de tijd zijn de liedjes nóg meer gaan zweven, soms haast tegen het schetsmatige aan, gedragen door klanken die soms opsmuk en soms fundament zijn. Gelukkig zijn er dan nummers als Versailles, die ons er van verzekeren dat er tussen de mist en het opwaaiende stof spijkerharde liedjes staan die niet zomaar omvallen.
Ook Read My Mind is er zo een, een kleine pianoballade die door de achtergrondzang van Kim Tabish – vrouw ván – naar een hoger plan wordt getild. Als ze echter te ver buiten de mist treden, te graag gehoord en begrepen willen worden, vervliegt de illusie. Dat gebeurt slechts sporadisch, in afsluiter The Wake bijvoorbeeld, maar op een plaat van een half uur zijn dergelijke punten des te opvallender.
