Heeft Mattheis soms de tantra ontdekt? We zijn op zijn nieuwe langspeler al een kwartier onderweg als we nog steeds op de eerste kickdrum wachten, de eerste ontlading. Pas in vierde nummer Sleet Falls duwt de Rotterdamse producer ons omzichtig richting dansvloer. Al blijft het bij aftasten, met ijle strings en nerveuze springveren-hi-hats in plaats van stoere kicks.

Anders dan op zijn fenomenale debuut Kindred Phenomena (2015) was het clubleven ditmaal niet front of mind. Nee, op Waiting For The Silhouette draait het meer om de uren daarna. Als je op je fietsje door het eerste ochtendlicht naar huis rijdt of thuis met vrienden zit na te spacen. Waiting For The Silhouette is namelijk puik tripmateriaal. Alsof je Matthijs’ tintelende synthlijnen (die veelal uit modulaire bakken komen) door een prisma bekijkt. Sleuteltrack is Col, waarin beide werelden samenkomen in een slingerende route naar de top. Je hoort de kogellagers bijkans rammelen. Wie goed gaat op de modulaire exposities van iemand als James Holden gaat veel plezier beleven aan dit hallucinante album. Wie het op vinyl koopt, moet de naald trouwens nabij het label in de groef zetten. Hij is namelijk ‘andersom’ geperst. Net zo tegendraads als deze veertig minuten durende trip.