Tien donkere vertellingen. We hadden niet anders verwacht. Echte liedjes opnieuw, want Niels Duffhues durft ook wel eens uit te pakken met instrumentale, sfeervol verstikkende soundscapes, vaak gekoppeld aan andere kunstuitingen (zoals korte films). Liedjes die hier al eens beschreven werden als ‘beklemmend zonder knipoog’.

Opnieuw is Duffhues in vorm. Hij lijkt hier zowaar iets richting de rest van de mensheid opgeschoven. Of komt die afgrijselijke inhoud helaas ook gewoon steeds dichter bij de waarheid? Sommige teksten zijn nog altijd aardedonker, maar de manier waarop hij zichzelf ditmaal in de spiegel aankijkt of tegen het licht houdt, klinkt minder luguber dan voorheen en roept hier en daar eenzelfde soort herkenning op als bij Bonnie ‘Prince’ Billy of Johnny Cash. Wat ziet Duffhues als hij in de spiegel kijkt: zichzelf, die ander, de vijand of dat alles tegelijk? Dit zijn tien beklijvende songs, waarin drank, heksen, folk en blues figureren, en die naarmate je ze vaker hoort groeien en nog meer zeggen over een afglijdende wereld vol gekte en de zinloosheid van vluchten. Zelfs de duivel komt hier de eigen ziel opeisen.