Emma-Jean Thackray schiet op Weirdo uit de startblokken als een bordercollie op een familieverjaardag. Energiek, intelligent en snuffelend aan werkelijk alles wat er (muzikaal) te ontdekken valt. In de basis is Thackray opgeleid als jazzmuzikant, maar in werkelijkheid is dat wederom niets meer dan haar vertrekpunt.

Op debuutalbum Yellow kwamen jazz en dance duidelijk samen, op Weirdo kan enkel gewiegd kan worden bij Thank You For The Day en Save Me. De inspiratie lijkt ditmaal veelal uit zwarte muziek te komen. Op het jazzy fundament na gaat Thackray’s tweede album alle kanten op, van nummers over Tofu en Fried Rice tot aan Madlib-achtige tracks als It’s Okay. Al vanaf haar dertiende leest de multi-instrumentaliste boeken over Boeddhisme, zelf is ze – net als haar vader – aanhanger van het Taoïsme. Het feit dat ze schrijver, producer én engineer van het complete album is, maakt dat haar nomadische muzikale tocht makkelijker in een context te plaatsen is: ze laat zich vrijuit inspireren zonder concreet naar een eindstation te verlangen.

Door de vele invloeden uit future soul, funk en hiphop in combinatie met haar vocale loopjes doet Weirdo denken aan het werk van Thundercat, maar dan ontsproten uit de vingers van een vrije jazzvirtuoos. Weirdo is niet te vangen, maar klinkt ook nergens zweverig of willekeurig. Soms ingewikkeld, altijd luchtig.