Nieuwe band van Joost Verbraak, Jan van Bijnen en Joris Verbogt. Zij maakten al Engelstalige albums in de Americana-hoek, onder de naam Verbraak|Van Bijnen, en als begeleiders van Nienke Dingemans. Als Buitendienst opereren ze in iets dat tussen West-Brabants dialect en een tongval uit het platteland in zit. Puur, eerlijk, op gevoel, zoals Flip Kowlier dat in het West-Vlaams doet.

Gouden greep. Van Bijnen (gitarist bij Freek de Jonge, Fortunate Sons) bezit een mooie warmhese stem à la JW Roy en BJ Baartmans. Zijn teksten in die eigen taal raken nog sneller het hart en de ziel. Ze handelen over rauwdouwers met een slopersklus, de lange slijtingstijd die rouw kan duren en de omstandigheden – en arrogantie –  waar je als muzikant soms op stuit bij optredens: ‘Witte gij wel, wie ik vroeger was?’ Ook bassist Verbogt blijkt over een prettige zangstem te beschikken in zijn lied over verlegen kroegverliefdheid. En drummer Verbraak gaat al praatzingend een ontroerend Blokske Om met hond Wav, een allemansvriend die bang voor katten is.

In de enige cover transformeert gastzanger Toon Eppink (Fortunate Sons, de CCR-tribute band) Mainstreet van Bob Seger om tot Twentse Dorpstraat. Opvallend is ook het eerbetoon Fietsen, Fietsen, Fietsen: ‘Binnenblad, buitenblad, groot verzet, peloton, hongerklop, chasse patate, in de koers, altijd wat.’ Een gastrol is weggelegd voor Mathieu van der Poel, die ondanks een bijna-hongerklop toch zegevierend zijn fiets de lucht in stak. Houdoe – en dagge bedaankt zijt da witte.