Een jaar of tien geleden serveerde ik Sharon Van Ettens derde album Tramp (haar eerste op het label Jagjaguwar en achteraf gezien haar doorbraakplaat) nogal hardhandig af. Het was een dissonant tussen de vele loftuitingen die de zangeres uit Brooklyn in allerhande media onder aanvoering van Pitchfork ten deel vielen. Sindsdien ben ik haar loopbaan op enige afstand blijven volgen en ik kan er niet onderuit: sinds de dagen dat ze zelfgebrande cd’tjes verkocht in New Yorkse coffeeshops is Van Etten een heel eind gekomen.