album
indie

White Lies

Five

PIAS

You, Riverdale, Gossip Girl. Netflix staat vol tenenkrommend slechte tienerdrama’s, waarin de personages – vrijwel altijd sexy millennials – naar diepgaande betekenis over het leven zoeken in iedere scheet die ze inhouden. Gebakken lucht, noemen we dat. Of pathos, als je net als Blair Waldorff in Gossip Girl naar een dure school bent geweest. Als zorgeloze, strontverwende tiener ben je klaarblijkelijk dol op interessantdoenerigheid. En ik geef toe: ook ik heb me in mijn jongere jaren om niets druk gemaakt, puur omdat dat er zo aantrekkelijk uit kon zien. Ook ik was zacht gezegd zo’n asshole. Maar toen droogde ik op.

De jongetjes van White Lies zijn inmiddels ook geen jongetjes meer. Maar dat zou je niet zeggen wanneer je hun nieuwste plaat beluistert. Debuut To Lose My Life was destijds al lachwekkend depressief, maar dat album was in ieder geval lekker direct. Op Five windt het Britse drietal juist overal doekjes om. En wáár men die doekjes dan om windt, dát is waar ik me mateloos aan stoor tijdens het beluisteren van dit album. Tokyo gaat bijvoorbeeld niet over Tokio, maar over… Tja, waarover eigenlijk? Liefde of zo. Iets heel diepzinnigs, dat hoor je meteen! Maar wát, dat haal je er eigenlijk nooit uit. En dat hoeft ook niet. Het eerlijke antwoord is namelijk dat het er niet toe doet. Zanger Harry McVeigh is geen poëet en de muziek van White Lies is lang niet boeiend genoeg om er iets van betekenis in te zoeken. Five opent bijvoorbeeld met Time To Give, het eenvormigste zeven-en-een-halve-minuut-durende nummer dat ik ooit hoorde. In de laatste 180 seconden hoor je steeds hetzelfde stomme synthesizerloopje, alsof dat het beste is wat deze band ooit heeft bedacht. White Lies maakt hier sowieso geen reclame voor synths. In Jo? en Kick Me lijken de toetsen te worden bespeeld door een clown. Al die hoge noten geven de muziek iets onbedoeld grappigs, zeker wanneer ze botsen met McVeighs zware bariton en een paar dramatische piano-outro’s. Niet serieus te nemen dus, deze plaat. En net als You, Riverdale en Gossip Girl helaas ook niet leukig genoeg om als guilty pleasure te dienen.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!
abo-actie

Word lid en kies je eigen cd-pakket. Nu met februari-releases!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!
abo-actie

Kies je eigen cd-pakket! Elke maand nieuwe titels!

OOR deelt uit! Neem nu een halfjaar- (€34,-) of jaarabonnement (€66,95) op OOR en kies je eigen doldwaze cd-pakket uit. We ...
Collectieve Prince-therapie bij The Revolution
concert
The Revolution

Collectieve Prince-therapie bij The Revolution

Alone in a world that’s so cold. Hoe ga je als fan om met het plotse verlies van je idool? ...

Recensie: White Lies - Five (album) | OOR