Met ouder wordende dochters kwam singer-songwriter Alela Diane in een rustigere fase van haar bestaan. De herwonnen ruimte wilde de Amerikaanse vullen met het maken van muziek. Die wens groeide tijdens deelname aan een tribute voor de vorig jaar overleden, vermaarde folky Michael Hurley, voor wie ze de mooie ode Spring Is A Fine Time schreef. Spelen wilde Diane en niet langer solo, maar samen. Met oude bekenden en nieuwe vrienden nam ze op haar zolder Who’s Keeping Time? op.

Haar zevende album klinkt ook als een bandplaat, vanwege het vollere en vooral stevigere geluid. Waar eerdere platen van Diane nog wel eens leden aan een gebrek aan vaart en flair blaast dit samenspel haar fraaie folkliedjes leven in. Met verschillende instrumenten worden fijne accenten gelegd; een klarinet in Spring Is A Fine Time, een Wurlitzer en strijkers in In My Own Time, een banjo in het Sufjan Stevens-achtige Wide Open Spaces. Diane’s zang klinkt solide en zelfverzekerd. Soms doet ze denken aan Stevie Nicks, in de fraaie opener California, refererend aan de Laurel Canyon-sound, maar ook in het gloedvolle To Be Kind en het politiek geladen Americanaliedje Piss, Coffee, Blood Or Wine? Who’s Keeping Time? is een prachtige folkplaat die de aandacht van begin tot eind weet vast te houden.