Het Britse Basement werd eigenlijk met ieder album een stukje minder leuk. Dieptepunt was vierde plaat Beside Myself (2018), niet geheel toevallig uitgekomen bij een major label. De band leek er zelf ook niet zo blij mee, want niet lang na het verschijnen gaven ze er, voor de tweede keer overigens, de brui aan. Natuurlijk volgden er reünieshows en nu dus, verrassing, een vijfde album, Wired.

Wie hoopte dat het vernieuwde Basement weer punkliedjes ging spelen, komt bedrogen uit. Opener Time Waster klinkt als Bush anno 2026, terwijl het daaropvolgende titelnummer sterke Blur-vibes afgeeft. Oké, er zit een emosausje over en we horen punkakkoorden, maar het is wat veilig allemaal. Wat wel blijft is de fijne stem van frontman Andrew Fisher en de intensiteit die Basement in de meeste nummers weet te proppen. Soms gaat het helemaal mis, zoals in het saaie Broken By Design, een soort dreampop-potpourri zonder ballen, maar over het algemeen is Wired echt wel genietbaar. Alleen wat Basement ten tijde van Colourmeinkindness (2012) écht anders maakte, is een beetje verdwenen. De mix van postgrunge, indie, punkrock en emo zit er nog wel in, maar Basement klinkt te generiek. Behalve in het geweldige The Way I Feel dan, het enige echte punkanthem van dit album.