‘Die echt goeie platen komen later wel weer’, schreven we over Alan Sparhawks elektronische debuutalbum White Roses, My God, waarop hij zich vocaal verschuilde achter nogal tergende vocoders. Het was Sparhawks manier om het gemis van zijn in 2022 overleden vrouw en Low-collega Mimi Parker te omzeilen, met wie hij dertig jaar hemels samenzong.

Hij is zoekende naar nieuwe creatieve wegen en komt nu – gelukkig – met een compleet andere benadering. Dat is te danken aan Trampled By Turtles, een in de VS succesvolle folk- en bluegrassband. Het zijn bevriende stadgenoten uit Duluth, Minnesota die zichzelf als begeleidingsband aanboden, mocht Sparhawk nieuwe songs willen opnemen. Dat was zeker in deze fase een fantastisch idee. Want na het eerste liedje Stranger kunnen we al vaststellen dat de Alan Sparhawk die met een simpele melodie en tekst vanuit het hart diep weet te raken terug is. ‘You gotta write that shit down’, zingt hij.

De toonzetting is rauw en direct in deze ongepolijste folksongs. De akoestische gitaar, banjo, mandoline, viool en cello (geen drums) zijn even wennen, maar dragen bij aan de ongedwongen sessiesfeer van de muziek – de plaat lijkt praktisch live te zijn opgenomen. Trampled By Turtles zorgt voor fraaie gospelachtige achtergrondzang in Get Still, dat ook de opener van White Roses, My God was en in die vorm moeilijk om te waarderen.

Als een liedje echt schuurt, benadrukt Ryan Young dat met een krassende vioolpartij. Zoals in Screaming Song: ‘When you flew out the window and into the sunset I thought I would never stop screaming.’ Sparhawk zingt de ene na de andere hartverscheurende zin over zijn rouwproces en het leven weer oppakken. Als zijn dochter Hollis ook nog meezingt in het prachtige Not Broken staat het kippenvel definitief op de armen. Ja, haar stem doet in de verte wel aan die van Mimi Parker denken. Don’t Take Your Light komt heel dicht bij de gospel die Sparhawk als mormoon nog nooit schreef, totdat Young ‘m met zijn viool glorieus kapot speelt.

Low zou veel langer aan deze liedjes schaven, maar juist de rauwe benadering zorgt ervoor dat deze momentopname hard binnenkomt. Alan Sparhawk is helemaal terug en Trampled By Turtles moet maar snel een Grammy in de rootscategorie winnen.