De Britse soulzangeres Celeste (31) bezit een stem die je kan doen huilen, ook al zingt ze over de verstuikte pink van haar kleine nichtje. Vanaf de eerste seconde dat ik die stem hoorde (in de single Strange, voorloper van haar debuut Not Your Muse uit 2021), was ik lek geprikt en kon je me bij elkaar dweilen.

Ook op opvolger Woman Of Faces barst het van de bijna huilend en met veel pathos gezongen tranentrekkers. Het zijn niet echt standaard ballads, maar als Celeste eenmaal met haar rauw-hese, licht overslaande stem haar persoonlijke relaas over je uitstort, ben je verkocht.

Een beetje pianobegeleiding is eigenlijk vaak al genoeg, al wordt er hier ook regelmatig grotesk met strijkers uitgepakt. Die dynamiek, en vooral soms de daarmee gepaard gaande bombast, doet soms afbreuk aan de dramatiek. Die komt juist krachtiger binnen als Celeste het klein, subtiel en ingetogen houdt, zoals in de eerste noten van die prachtige titelsong. De klank is helder, krachtig en warm. Dat kun je ook wel overlaten aan topproducer Jeff Bhasker (Kanye West, Mark Ronson, Harry Styles). Keep Smiling, zingt ze elders zachtjes, een keer niet jankend, maar dat valt niet mee. Het is me ook allemaal wat, al die lastige relaties, en dat jezelf steeds in de weg zitten.

Celeste heeft het hier vooral moeilijk met zichzelf. Half huilend, half vertellend zingt ze wie ze is. This Is Who I Am. Ze is simpelweg een van de meest getalenteerde, dramatische zangeressen van deze eeuw. Het advies: gedoseerd ondergaan, dit album, het is emotioneel nogal veel van hetzelfde. Een wereldster van buitengewone klasse blijft ze, het is alleen doodjammer dat er opnieuw iets te weinig uptempo (soul)tracks op de plaat staan. Want ook daarin is Celeste een kei. En het tussendoor wat losschudden van de heupen had iets van al dat leed soms wat kunnen helpen verzachten.