Ik ga de jeugd van tegenwoordig nooit kunnen wijsmaken dat fysieke mediadragers waarde hebben in dit tijdperk van all you can eat-mediaconsumptie, maar zou ik dat nog proberen, dan zou ik waarschijnlijk met de volgende twee zinnen beginnen.

Tijdens het bladeren door de platen in mijn platenkast stuitte ik op The Ghost Of Highway 20. Een algoritme had me nooit richting deze plaat geleid. Ooit heb ik dit album van de Amerikaanse singer-songwriter Lucinda Williams aangeschaft op basis van een tip. Op de plaat zingt Williams met gepijnigde stem over al het rot in haar leven. Dat doet ze zo innemend dat je met haar wegzinkt, de duisternis in. Maar The Ghost Of Highway 20 is niet alleen een waanzinnig album, de plaat markeerde tevens het moment waarop Williams, na een loopbaan van hits en missers, alleen nog maar rake klappen begon uit te delen.

Ook World’s Gone Wrong, alweer haar zestiende plaat, is een knal van jewelste. Zoals de titel al laat raden, neemt Williams hier de verdorven Amerikaanse samenleving als thema. Dit doet ze in tien songs die juist stevig zijn geaard in de mooie Amerikaanse muziektraditie van rock, soul, Americana, funk en blues, en met hulp van Amerikaanse iconen als Norah Jones en Mavis Staples. Haar stem is wederom innemend, haar teksten zijn raak en zoals op eigenlijk al haar albums wordt Williams ook nu weer begeleid door virtuozen met tientallen ervaringsjaren op hun tellers.