The English hills are alive with the sound of music. Net toen we dachten dat Charli XCX haar plek op de gifgroene troon van haar kersverse popimperium veilig gesteld had, brengt de Britse onverwacht muziek voor een film uit. Of eigenlijk een album bij de nieuwste Wuthering Heights-verfilming van regisseur Emerald Fennell, aangezien slechts een handvol nummers op de uiteindelijke soundtrack is beland. Verruilt een hele generatie deze winter hun zwarte zonnebrillen voor baljurken?
Wuthering Heights wordt, net als de gelijknamige roman van Emily Brontë, gedreven door emotie in zijn meest rauwe vorm. En zo weet Charli XCX ook in haar muziek voor het witte doek te verrassen, met gasten als Sky Ferreira (die rond dezelfde tijd als Charli doorbrak) en John Cale. ‘I think I’m gonna die in this house’, zeggen de Britse en de Welshman in koor in openingsnummer House, een verwijzing naar het landhuis waar het verhaal zich afspeelt. ‘I thought it would be perfect.’
Charli XCX beeldt het liefdesverhaal van Cathy en Heathcliff – dat vanaf de eerste letter een tragisch lot beschoren is – af tegen een net zo doemachtig klinkend decor van ijskoude synthesizers. Het uitgeklede, industriële geluid dat door de hele plaat schemert, doet in die zin wel heel erg als Brat aan.
Maar Charli zou Charli niet zijn als ze geen tweede laag onder het drama zou toevoegen. Wanneer de cello’s en violen aanzwellen op nummers als Always Everywhere en Seeing Things, ontvouwt zich opeens een popalbum dat hint naar haar eerdere platen. Niet zo gek, met oude bekende Finn Keane – onder meer verantwoordelijk voor Number 1 Angel en Pop 2 – in de productiecredits.
Wordt Wuthering Heights net zo’n carrièrebepalende plaat als Brat? Waarschijnlijk niet: daarvoor blijft Charli zelf net te veel op de achtergrond. Maar de eerste uitstap naar een nieuwe manier van muziek maken van de Britse smaakt zeker naar meer.
