Best ironisch dat een van de nummers op XXXXX de titel Grip meekrijgt. Want als er iets is wat de onbevangen luisteraar bij Arca’s nieuwe niet heeft… Wat deze plaat er niet minder spannend op maakt. Maar de popgevoeligheid van Kick i uit 2020, compleet met een fikse reggaetonvibe, is hier ver te zoeken – net als trouwens op de vier opeenvolgende, destijds binnen anderhalf jaar verschenen delen van het Kick-vijfluik.

Arca (Alejandra Ghersi, oorspronkelijk uit Venezuela en oorspronkelijk Alejandro, productioneel ook in de weer met Madonna, Björk en Rosalía) heeft die vijf tussenliggende jaren in ieder geval niet benut om nieuwe artistieke wegen in te slaan (wel met schilderen en het overwinnen van burnout-achtige verschijnselen). En waarom ook, die nieuwe wegen. Die dwarse breakbeat-bombardementen, die schier vloekende klankkleuren, die subtiel of juist bruut vervormde stemmen (prominenter dan je op het eerste gehoor denkt te horen) – al die elementen verknopen zich aaneen tot iets onuitlegbaars, iets wat zich per luisterbeurt wel degelijk dieper in je bewustzijn graveert. Dan maar geen grip.