Ze zal genoeg miljoenen op de bank hebben om er zelf niet om te malen, maar 2026 zou weleens het einde kunnen betekenen voor de houdgreep die Taylor Swift op de popwereld heeft gehad. Reden voor deze onaardige uitspraak is You Seem Pretty Sad For A Girl So In Love, het nieuwe album van Olivia Rodrigo. Op deze derde plaat van de pas 23-jarige Amerikaanse popster met Filipijnse roots, die net als Taylor via scherp geschreven songs een eigen werelddeel binnen de popglobe bezette, perfectioneert ze de Swift-formule van oprecht geschreven, catchy liefdesliedjes vol perfecte oneliners.
You Seem Pretty Sad… betreft een conceptalbum waarin een liefdesrelatie van het mierzoete begin tot het bittere eind onder de microscoop wordt gelegd. De invloed van Swift blijkt uit alles; je hoort het in Rodrigo’s stem, die van zoet naar zuur naar stoer naar zweverig springt, in de liedjes die over real life exen kunnen gaan (Cigarette Smoke) en in bijna gerapte passages halverwege de rit, waarin Rodrigo ineens lijkt te worden gegrepen door een opzwepend gevoel. ‘Let’s go steady, let’s go out and tell the whole damn world’, hijgt ze halverwege opener Drop Dead.
Dat Rodrigo de beste songschrijver in pop sinds Swift is, blijkt uit het feit dat in alle tracks minstens drie zinnen zitten die tatoeagewaardig zijn en die ondanks hun lengte toch soepel van de tong rollen. In de meeste van deze zinnen benoemt Rodrigo niet zomaar wat emoties, maar beschrijft ze haar lichamelijke reactie; ze voelt zich ziek, haar maag draait om, haar lijf rot weg. ‘Everything feels molded like the fruit that’s in my fridge’, zingt ze in Maggots For Brains.
Voor de sfeer en muzikale omlijsting liet de zangeres zich dan ook inspireren door jaren tachtig rock, met als grootste bron van invloed The Cure (haar favoriete band en tevens de titel van een perfect regenachtige ballad op dit album). De elektro-uitspattingen van Guts en Sour hebben plaatsgemaakt voor in reverb gedrenkte gitaren, drumcomputers en ijzige synthlijnen. Robert Smith duikt zelfs op als gastzanger. Het is een typerende move voor de eigengereide Rodrigo; terwijl de hele popwereld teruggrijpt naar de jaren negentig voor inspiratie, ademt zij op het fantastische You Seem Pretty Sad For A Girl So In Love juist de overgevoeligheid en drama van tien jaar eerder.
