De Foo Fighters hebben er weer zin in. Tenminste, dat is wat Your Favorite Toy moet uitstralen, lijkt me: speelse titel en songs die Dave Grohl zelf als ‘noisy loud bangers’ omschrijft. De dood van drummer Taylor Hawkins en Grohls moeder Virginia werden in 2023 verwerkt op But Here We Are, de meest bezield klinkende Foo Fighters-plaat in tijden.

Hawkins’ vervanger Josh Freese kon na twee jaar weer vertrekken om plaats te maken voor Ilan Rubin, die van Nine Inch Nails overkwam. ‘This is just a test, I’m a broken broadcast system’, is de scherpe openingszin van dit twaalfde album. Grohl brult ‘m in Caught In The Echo, een stevige maar melodieuze beuker waarin alleen de synthdeken van Rami Jaffee in het refrein wat misplaatst voelt (waarom hebben de Foo Fighters überhaupt een toetsenist?). De no nonsense-punkrocker Of All People is nog beter. ‘Of all people you survive, when no one else could stay alive’. Luid en duidelijk. Durven ze er hier tien van op een rij te zetten? Nee, helaas.

Vanaf het meer bedachtzame Window wordt de dynamiek die van een regulier Foo Fighters-album, met al z’n ups en downs. Het lukt me maar niet om de als single uitgebrachte titeltrack met z’n vileine nanana-koortje en fuzzy garagerockgeluid écht goed te vinden. Het meer groovy If You Only Knew klinkt als een afvaller van Medicine At Midnight en Spit Shine is noisy en loud, maar zeker geen banger.

Er volgen nog twee verrassend sterke songs, die richting powerpop gaan: het even melancholieke als rusteloze Unconditional (gaat dat over Grohls buitenechtelijke toestanden?) en het net zo intrigerende Child Actor (‘Turn the camera’s off!’). Verdomme, denk je dan, had er niet een veel beter album in gezeten? Dat gevoel hebben we vaker gehad bij de Foo Fighters. Als geheel is Your Favorite Toy wisselvallig, een middenmoter in het oeuvre. Maar op de beste momenten hoor je een band die na dertig jaar weer knokt voor z’n bestaansrecht.

De nieuwe OOR!

Bestel ‘m hier.