blog
Indie

De 10 van… Arab Strap Pt. 1: The First Big Weekend

Over tien dagen is het zover: dan staat Arab Strap, cultband te Falkirk, na een afwezigheid van tien jaar weer op een podium in ons land. OOR’s redactiechef Koen Poolman telt de dagen af en post elke dag een ander favoriet liedje. De vraag is niet of hij het tien dagen lang volhoudt, maar of hij na tien dagen ook echt ophoudt. Vandaag: The First Big Weekend uit 1996.

‘Went out for the weekend
It lasted for ever
High with our friends
It’s officially summer’

Laten we beginnen waar het voor de band en mij begon: met The First Big Weekend. Debuutsingle en in alles dé signature song van het Schotse duo. Het was de eerste kennismaking met Aidan Moffat, een van de grootste characters van de Britse pop. Chroniqueur van het nachtleven. Zatlap. Feestbeest. Charmeur met vettig haar, bierbuik en stinkend shirt. Die vriend met die net iets te grote mond op de verkeerde momenten. Die wakker wordt in het bed van je vriendin en niet meer weet hoe ie daar in vredesnaam beland is. En waar z’n shorts gebleven zijn. Jaloersmakend geschapen. Met een stem als een treurwilg, die na deze zoveelste stormachtige nacht nu echt op punt van omvallen staat. Hij hijst zich omhoog uit bed en begint zijn dag.

Een Dag in het Leven van Aidan Moffat – het klinkt als een boek dat Herman Busselmans nu al z’n hele leven probeert te schrijven, maar waarvoor hij simpelweg de levenservaring mist. Aidan Moffat is een levenskunstenaar zoals de pop er maar weinigen heeft gekend. Een kater als muze, een verlegen vriend als middel. Die vriend, Malcolm Middleton – begenadigd gitarist, onhandig met de meisjes, precies wat hij zoekt – begeleidt hem op zijn poëtische zoektocht naar De Liefde. En anders wel De Drank. Of een handvol pillen. Whatever. Lekker gaan, Aidan Moffat deed het al in 1996, het jaar van Trainspotting, de film die het leven van vier Schotse pubers weggelopen uit een liedje van Arab Strap schetste.

Het eerste lange weekend van de zomer, dat is bij Aidan Moffat ook gelijk The First Big Weekend. In kapitalen geschreven. Drie, vier doorwaakte nachten vol drank, drugs en seksuele escapades – het rock & roll-cliché was nog nooit zo van toepassing als op de tien Greatest Moffat Moments die ik komende dagen hoop te verzamelen. The First Big Weekend, debuutsingle van de dan resp. 22- en 23-jarige Malcolm en Aidan uit troosteloos Falkirk, grauw industriestadje ten oosten van Glasgow, zet ik anytime bovenaan m’n lijst. Al was het maar omdat je hier onmiddellijk hoort hoe de twee vrienden bonden over Amerikaanse lo-fi helden Bill Callahan en Will Oldham (dan nog musicerend als Smog en Palace), rockminimalisten Slint en Bedhead én de daverende acid house die ‘s nachts in de Glasgowse club The Arches klinkt en waar het goed toeven is als de pubs sluiten en de spirits high zijn.

Hoor Aidan in zijn typische spoken word-stijl, in plat Schots, verhalen over een weekend dat zoals altijd op donderdagavond begint met een pub quiz zonder winnaars en onze held vervolgens in een stream of consciousness (en gaandeweg ook unconciousness) voert langs pubs, de dansvloer van The Arches, een 24-uurscafé, een verloren Euro 96 match waarbij hij in slaap valt (Engeland-Schotland 2-0), episodes van The Simpsons, meer pubs, meer drank, meer meisjes, drank, meisjes, meisjes en de ontnuchterende realiteit de volgende morgen. Hoeveel levensvreugde en ellende in één song wil je hebben? Tot de black-out erop volgt, luidt het antwoord. ‘I got some sleep eventually on Monday afternoon.’

The First Big Weekend, gespeeld tijdens de eerste reünieshow in de Barrowlands Ballroom in Glasgow (15 oktober 2016)

Ik heb Aidan Moffat de afgelopen twintig jaar een keer of tien persoonlijk ontmoet, geïnterviewd, zien optreden, zien schitteren op het witte doek, bier met hem gedronken, Star Wars-poppetjes met hem gekocht in de Star Wars-winkel op de Prinsengracht (hij was een vaste klant!), aan de bar van de Nice ‘N’ Sleazy in Glasgow getroffen, horen deejayen, en ik weet: niks van wat hij zingt (of spreekt, alleen het refrein van The First Big Weekend wordt gezongen) is gelogen, of ook maar lichtelijk overdreven of poëtisch aangedikt. Zijn verhalen zijn uit het leven gegrepen. Deze man is echt. Hij heeft het hart op de tong, en een heel groot hart. Hij heeft humor, zelfspot en een feilloos gevoel voor drama. U begrijpt, ik ben fan. Nu jij nog.

Begin maar eens met deze live-favoriet uit 1996, te vinden op debuutalbum The Weekend Never Starts Round Here. Het was hun eerste hit – BBC-dj Steve Lamacq draaide ‘m grijs en noemt het nummer nog steeds ‘the best of the decade’ en ook ‘the most perfect pop song ever’. Dat de reclamemakers van Guinness het nummer niet veel later onder een commercial zetten en nóg bekender maakten is, hoezeer we ook reclames haten en dat bier niet te zuipen vinden, in zekere zin poetic justice. De reünie van Arab Strap werd vorig jaar niet zomaar aangekondigd met de remake The First Big Weekend Of 2016.

Op Primavera Sound, een week geleden, sloten de herenigde Malcolm en Aidan er gewoon weer hun set mee af. Het was hun eerste festivalshow in tien jaar tijd, na een handvol Britse clubshows in oktober 2016. Op Best Kept Secret komen ze revanche nemen voor het matige afscheidsoptreden in Tivoli de Helling op 10 november 2006, hun laatste op vaderlandse bodem. Sindsdien stonden ze hier nog ettelijke malen solo op het podium, en ik ervoor, maar nu dan toch echt weer samen, met ons drieën.

Voor de nieuwkomers onder ons, het Schots nog niet helemaal machtig, een tekstvel om mee te lezen met Aidan spraakwaterval. Nog tien dagen om alle woorden uit het hoofd te leren.


The First Big Weekend

‘So that was the first big weekend of the summer… Starts Thursday as usual with a canteen quiz and again no-one wins the big cash prize. Later I do my sound bloke routine by approaching Gina’s new boyfriend to say that he shouldn’t feel that there’s any animosity between us and then I even go and make peace with her. I shouldn’t have bothered. Then on Friday night we went through to the Arches…

There was only one car going, so some of us had to get the train. We got through quite late. Then we went to a pub to take the gear. There was no problems getting in – we saw some others waiting down the front of the queue so we skipped in. It was a good night, everyone was nutted and I ended up dancing with some blonde girl. I thought she had been quite pretty until last night when Matthew informed me that she had, in fact, been a pig. When the club finished we wandered the streets for a while until we got to this 24-hour cafe but I didn’t like the look of it so we left and got a taxi back to Morag’s flat. I couldn’t sleep, so I sat about drinking someone else’s strawberry tonic wine and tried to keep everyone else up.

Then at ten o’clock in the morning we went downstairs to buy some drink. We had intended to watch the football in the afternoon but we’d passed out by then and slept right through it, awaking to find that England had won two-nil. Then we went to get the train home and had a few in the Station bar. We had some stuff left from the previous night’s supplies so when we got home we decided to go down to John’s indie disco. Same story as Friday – lots of hugging, lots of dancing etc. etc. I couldn’t sleep again so went up the park to look at the tomb, taking a detour through the playpark. To get in we had to climb over a ten foot steel fence, which resulted in severe bruising of our hands, legs and groins, but we had a good laugh on the stuff, especially the tube-slide, which probably doubles up as a urinal for drunk teens. Then we walked through the woods to have a look at the tomb. It was a big disappointment, but the mist on the lake was cool.

Sunday afternoon we go up to John’s with a lot of beer in time to watch the Simpsons. It was a really good episode about love always ending in tragedy except, of course, for Marge and Homer. It was quite moving at the end and to tell you the truth my eyes were a bit damp. Then we watched these young girls in swimsuits have a water fight in the street. “Taping this, aye?” We went up to the pub about ten. It was busy for a Sunday night, lots of people we know, including my first ever girlfriend who I still find very attractive, quite frankly, but I didn’t really speak to her. She’s probably still a bitch, anyway. Her friend Gillian was there, I had a chat with her, she was still quite pleasant. At the same time I watched Malcolm make some terrible attempt to try and chat up a girl we know called Jo. He made some remark about her skirt that was barely there the previous night or something. I couldn’t sleep again that night, thanks to some seriously disturbing nightmares…Matthew says I should cut down on the cheese.

“Went out for the weekend,
it lasted for ever,
high with our friends.
it’s officially summer.”

I got some sleep eventually on Monday afternoon. It was a beautiful day, and later that evening Malcolm introduced me to the power of Merrydown – £1.79 a litre, 8.2% – mmmm….. Judith and Laura came round later and we sat in my back garden and drank. Then Matthew came round and we went up the town. It’s officially summer.’

PS. Benieuwd hoe Arab Strap op de dansvloer van The Arches klinkt? Check de Four Tet remix van The First Big Weekend die rond afscheidssingle There Is No Ending (2006) verscheen.

Lees ook:
Pt. 2: Girls Of Summer (vrijdag 9 juni)
Pt. 3: New Birds (zaterdag 10 juni)
Pt. 4: Cherubs (zondag 11 juni)
Pt. 5: Fucking Little Bastards (maandag 11 juni)
Pt. 6: Here We Go (dinsdag 12 juni)
Pt. 7: The Greatest Story Ever Told  (woensdag 13 juni)
Pt. 8: A New Heart (donderdag 14 juni)
Pt. 9: The Parting Song (vrijdag 15 juni)
Pt. 10: Piglet (zaterdag 16 juni)

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

De 10 van… Arab Strap Pt. 1: The First Big Weekend (blog) | OOR