blog

Het beste van Live at The Roadhouse (deel 1)

‘I’ll see you again in 25 years’, kakelde de (döppelganger van?) Laura Palmer destijds al tegen special agent Dale Cooper. Het werden er uiteindelijk zesentwintig, maar daar ziften we niet over. De cult-klassieke tv-serie Twin Peaks keerde alweer een maand geleden terug voor één laatste seizoen en stelt – tot dusver, en in tegenstelling tot menig andere reboot – niet teleur. Over het verhaal zal ik niets vertellen. Het is sowieso te raar om goed uit te leggen en de plot, dat met de snelheid van een slak op een plakstrip voortsleept, doet er zelfs maar beperkt toe. Twin Peaks: The Return is als de Black Lodge zelf; een bizarre, onbegrijpelijke, griezelige wereld achter iets zo normaal als een gordijn of een beeldscherm. David Lynch en Mark Frost hengelen de kijker hun geschifte geesteskind binnen en uren na een aflevering zit je er nog steeds middenin, te broeden op wat je zojuist hebt meegemaakt.

Een van de grote veranderingen ten opzichte van de oorspronkelijke serie, zit ‘m in de muziek. Nog steeds is er een instrumentale soundtrack die bij vlagen je trilhaartjes overeind doen staan. Maar daarnaast is er een nieuw, terugkerend segment waarin bekende en onbekendere artiesten optreden in The Roadhouse (met The Bang Bang Bar-neonletters), een van de beruchte locaties in de serie. Deze optredens vinden vaak plaats gedurende de aftiteling en hebben in principe geen zak met het verhaal te maken. Het is alsof Lynch ze gewoon aan de afleveringen heeft toegevoegd omdat hij toffe muziek met de kijker wilde delen. Voor mij zijn deze optredens tot dusver hoogtepunten én een bron van ontdekkingen geweest. Hopelijk voor u ook. Hier de drie beste van de eerste acht afleveringen.

Chromatics – Shadow (Aflevering 1)

Logisch dat de mystieke synthpop van Chromatics in de allereerste aflevering opduikt. Toetsenist Johnny Jewel is verantwoordelijk voor een groot deel van de instrumentale soundtrack van het nieuwe Twin Peaks. Een aantal nummers staan op zijn laatste soloplaat Windswept. Daarnaast is Chromatics onderdeel van Jewel’s Italians Do It Better-label, dat garant staat voor tal van mysterieuze, rokerige, nachtelijk-klinkende muziekprojecten. Enfin, voor hun optreden in Twin Peaks debuteert Chromatics de nieuwe single Shadow, een in dikke synthwolken gehulde popsong, adembenemend gemaakt door de dromerige stem van zangeres Ruth Radelet. Het album waar dit nummer van afkomstig is, Dear Tommy, zou vorig jaar al verschijnen, maar is compleet opnieuw opgenomen omdat Johnny Jewel alle reeds gedrukte exemplaren van de plaat aan diggelen heeft geslagen (en de scherven vervolgens gebruikte in Dear Tommy-promotiefoto’s). De man had een bijna doodservaring gehad en besefte toen ineens dat zijn levenswerk nog niet goed genoeg was.

Trouble – Snake Eyes (Aflevering 5)

Van Trouble zul je nog nooit gehoord hebben en je zult hierna ook nooit meer van ze gaan horen. Dit jazztrio met hoorbare blues- en punkroots is een gelegenheidsbandje; speciaal voor één aflevering van Twin Peaks opgericht. Trouble bestaat uit Alex Zhang Hungtai (van Dirty Beaches), Dean Hurley en Ryley Lynch. Laatstgenoemde is uiteraard de zoon van David, terwijl Hurley al jaren dienst doet als geluidstechnicus van de legendarische filmmaker. Een bijeengeraapt trio, maar de muziek die ze maken is dat allesbehalve. Terwijl er in het publiek een meisje wordt aangerand door een mysterieuze engbek, verdubbelen deze heren de dreigende sfeer vanaf het podium met door ronkende sax en gitaar gedreven jazzrock, die dezelfde vibes vat als Angelo Bandalamenti’s The Pink Room. Kick-ass muziek die gelukkig óók te beluisteren is buiten de serie. Snake Eyes staat met b-kantje Mother’s Gone op Spotify en andere streamingdiensten. Ook verschijnen de nummers op 7” inch vinyl. Tof souvenir.

Nine Inch Nails – She’s Gone Away (Aflevering 8)
Wie van zijn vrienden had David Lynch beter kunnen optrommelen voor de donkerste, meest verontrustende aflevering van Twin Peaks tot nu toe dan Trent Reznor? De filmmaker en bandleider kennen elkaar van werk aan soundtracks en muziekvideo’s. Al vroeg in deze episode wordt Nine Inch Nails aangekondigd voor een razende versie van She’s Gone Away, afkomstig van hun meest recente EP Not The Actual Events. Een best obscuur nummer dat we na deze uitvoering ongetwijfeld vaker gaan draaien dan we tot nu toe hebben gedaan. Stemmingmakerij is het hoofddoel. Die als cirkelzagen roterende gitaren. Die oorverdovend hard beukende drums. Die angstaanjagende brul van Reznor, die als een soort uit de kluiten gewassen slang over het in knipperlicht badende podium kronkelt. BOB is daar ergens onder, die ligt op de loer, en de band roept naar ‘m. Huiveringwekkend.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wide Awake!
album
Parquet Courts

Wide Awake!

Was Wide Awake! een debuut geweest, hadden we dan van een klassieker gesproken? Parquet Courts’ vijfde – zevende als je ...
Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory
winactie
Screaming Females

Win tickets voor Screaming Females in Sugarfactory

Aanstaande zondag 27 mei in de Sugarfactory in Amsterdam: Screaming Females! Ouderwetse punrock uit New Jersey, gespeeld door een band ...
Part Of The Light
album
Ray LaMontagne

Part Of The Light

In veel jaarlijstjes trof je ‘m niet aan, maar Ouroboros, de laatste plaat van Ray LaMontagne, werd ten tijde van ...

Het beste van Live at The Roadhouse (deel 1) (blog) | OOR