blog

Beter dan TV: januari 2018

Januari 2018: Barbie, Boef en de grote knop van Trump. Thank God for music. Zet die tv uit en die muziek aan. Hieronder vier topreleases die je niet had mogen missen, maar die je desalniettemin weleens gemist zou kunnen hebben.

Khruangbin – Con Todo El Mundo
Stax soul, Jamaicaanse reggae, spirituele jazz, old-school hip-hop, Iraanse popmuziek en zo nog wel tien andere ingrediënten. Khruangbin gooit ze in de ketel, zet een vuurtje op en voila, serveert het lekkerste stijlensoepje dat je dit jaar zult proeven. En dat ik dat zo vroeg al durf te beweren is heus niet overdreven. Con Todo El Mundo, het tweede album van dit eclectische drietal uit Texas, is een tijdloze trip die met iedere luisterbeurt omvangrijker klinkt dan je aanvankelijk dacht. Muil houden, piepers dicht, genieten.

Laraaji – Vision Songs Vol. 1
Komiek, spiritueel guru en ambient muziekmeester Laraaji (foto) bracht onlangs nog een prachtige nieuwe plaat uit (tweeluik Bring On The Sun / Sun Gong), maar is ook een zeer geliefde naam onder reissue labels. Het door de Numero Group uitgebrachte Vision Songs Vol. 1 is een eerste verzameling van de muziek die de 75-jarige lachebek ooit op cassette uit de achterbak van zijn auto verkocht. Net als Eno maakte Laraaji vroeger nog geen lange ambientnummers, maar gewone liedjes. Alhoewel, ‘gewone’ liedjes… Laraaji’s Vision Songs zijn mantra’s en andere zweverige doordenkers, zo melodieus mogelijk gepreekt op een zacht bedje muziek opgeschud uit een oude Casio-synthesizer. ‘Dé feel good do-it-yourself tape van de vorige eeuw’, aldus Numero. Eens. 

Penya – Super Liminal
Een zeldzaam gevalletje van een plaat goed voor zowel de luie stoel als de dansvloer. Het Londense Penya fuseert natuurlijke klanken met electronics en maakt meertalige liedjes die wisselen tussen Afrikaanse dansritmes en zangvormen, westerse popelementen en invloeden uit de hippe Londense jazzscene. Uniek, fris en bovenal: ontzettend lekker.

High Rise – High Rise II EP
Bands als Japandroids en No Age heb ik altijd maar stom gevonden. Ik dacht dat dat kwam omdat ik een softie was, maar ben er onlangs achter gekomen dat het gewoon niet hard genoeg gaat voor me. Het Japanse High Rise blijkt meer mijn ding. Bij het beluisteren van hun High Rise II – oorspronkelijk verschenen in 1986 maar nu opnieuw uitgebracht door Black Editions – vliegen de denkbeeldige bloedspetters, spuugklodders en Fender halsnek-verfschilfers je om de oren. Doorgedraaide psychedelische takkeherrie zoals alleen de gekste Jappen dat kunnen.

Foto: Liam Ricketts

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Driemaal Melkweg
nieuws
Anathema

Driemaal Melkweg

Buiten hangt de herfst alweer in de lucht, binnen is het behaaglijk. Ook in de Melkweg, zo weten we uit ...
True Meanings
album
Paul Weller

True Meanings

Paul Weller houdt er de vaart in. Vorig jaar bracht hij A Kind Revolution uit, nu ligt er met True ...
OOR Tipt: Left Of The Dial
achtergrond
SONS

OOR Tipt: Left Of The Dial

Left Of The Dial is de laatste aanwinst binnen de Nederlandse verzameling van showcasefestivals. Het Rotterdamse evenement biedt een spannende ...

Beter dan TV: januari 2018 (blog) | OOR