het poparchief

De ongelooflijke afgang van T.Rex in Holland (1971)

In OOR’s allereerste jaargang (1971) schreef Barend Toet over T. Rex, een Brits hypebandje dat net zijn (nu legendarische) album Electric Warrior presenteerde. ‘Een simpel soort rockmuziek, niet bepaald mijn kopje thee’, kondigde de schrijver – tevens oprichter van OOR – al meteen aan. Om vervolgens verslag te doen van een pijnlijk mislukte promotour door Nederland. Marc Balon was pissed off. En toen moest het interview onze Barend (‘Je maakt nogal een egocentrische indruk’) nog beginnen…

Het Poparchief komt tot stand in samenwerking met Collectie Nationaal Pop Instituut, Allard Pierson, Universiteit van Amsterdam. 

De ellende begon al op donderdagmiddag 7 oktober, Olaf Klijn en Joop Visser, promotie-functionarissen van de grammofoonplatenmaatschappij Bovema, hadden de vaderlandse popjournalisten in conclaaf bijeen gekregen in de Bohemia Jazz Club aan de Amsterdamse Kromboonsloot. Het deel van de bijeenkomst was drieledig. Ten eerste zou bekend gemaakt worden welke langspeelplaten Bovema allemaal voor het eind van het jaar denkt uit te brengen, ten tweede zouden de onderlinge contacten weer eens worden versterkt (toch ook belangrijk, nietwaar?) en in de derde plaats kon er kennis gemaakt worden met de Britse popgroep T. Rex. 

Dat laatste nu liep allemaal niet zo gesmeerd. De bijeenkomst was al ongeveer een half uur aan de gang toen Marc Bolan, Mickey Finn, Steve Currie en Bill Legend het etablissement binnenkwamen en – na collectief door Klijn te zijn voorgesteld – achter een tafeltje plaatsnamen. Maar de Nederlandse poppers was nauwelijks geïnteresseerd in het viertal. De enige, die meer dan vluchtig met de popmuzikanten sprak, was eigenlijk Daniël Klijzing van Radio Veronica. Dit alles sloeg golven van irritatie los bij T.Rex, die tenslotte in Engeland tot de populairste groepen van het moment behoort en zich niet graag in zo’n kutlandje als Holland voor schut gezet wenste te zien.

De geïrriteerd held raakte helemaal buiten proporties toen na enige uren het voltallige gezelschap naar het Chinees-Indisch restaurant Lotus aan de Binnen Bantammerstraat toog om daar gezamenlijk de maaltijd te gebruiken. Er was voor deze door Bovema bekostigde dis zo’n grote belangstelling, dat het eethuis te klein bleek. Voor ongeveer tien personen was er geen plaats. Met hen werd overeengekomen dat ze een ‘tweede ronde’ zouden afwachten. Maar dat was helemaal niet naar de zin van de zich nog steeds zeer opgefokt voelende popmuzikanten. En manager Tony Secunda was helemaal buiten zinnen. Hij stoof op van tafel en liet Klijn en Visser in onomwonden bewoordingen weten dat ze een stelletje amateur-organisatoren waren. ‘Als ik mensen in mijn huis in Londen uitnodig, zorg ik dat alles in orde is, anders doe ik het niet’, brieste hij het tweetal toe. 

Klijn en Visser, toch wel jongens die in het platenvak zo het een en ander hebben meegemaakt, hoorden dit allemaal eens aan, wisten de zaak enigszins te sussen, maar iedereen kon zien dat ze zich vreselijk op hun pik getrapt voelden. Je zag ze denken: ‘Waar bemoeien die .. klootzakken zich eigenlijk mee? Komen ze helemaal uit Londen om hier de sfeer even te verpesten’. Na het etentje verdween T. Rex met aanhang, nog steeds zeer geïrriteerd, per taxi. Persmanager B. P. (Beep) Fallon had nog van Aloha’s Morjolein enige tips gekregen om de avond in gepafte gezelligheid door te brengen, maar Marc Bolan en de anderen hadden daar al geen zin meer in en trokken zich mokkend terug op hun kamers op de elfde verdieping van het Hilton Hotel. 

De volgende dag wilden ze wel wat van Amsterdam en aanpalende streken zien. Ze probeerden telefonisch contact te krijgen met Klijn en Visser, maar die gaven – waarschijnlijk met opzet en dat is dan nog te begrijpen ook – niet thuis. En dat wekte natuurlijk weer de toorn op van het Britse gezelschap. Bolan en consorten waren nog steeds zeer verontwaardigd toen we ze zaterdag aan het eind van de middag ontmoetten in de bar van het Hilton Hotel, waar we hadden afgesproken voor een interview. Na een uur drinken van allerlei zeer incourante drankjes (Bolan, koket een kersje in de mond stekend; ik denk dat we de meest gedegenereerde popgroep ter wereld zijn) gingen we naar Bolans kamer. Bill Legend gaf er de voorkeur aan naar zijn eigen vertrek te gaan om wat te slapen. Bijgaand een impressie van de bijeenkomst op Bolans kamer. Een interview is het nauwelijks geworden, daarvoor was de sfeer veel te gespannen. Het meeste werd gezegd door Bolan, Mickey Finn haakte al na enkele opmerkingen af om zich voor de rest van de tijd te verdiepen in bladen als Muziek Express en Mad. Steve Currie (een vriendelijk wat verlegen jongen) zat er de hele tijd een beetje dromerig bij. 

Hoe zullen we beginnen? 

Mick (met hoge, aanstellerige stem): ‘Ik rook te veel, drink te veel, ga te weinig naar de bioscoop en ben bi-sexueel.’

Vind je dat relevant? 

Mick (vinnig): ‘Dat is aan jou om uit te maken, jij schrijft het artikel.’ 

Minutenlange pauze. Marc Bolan speelt met een schakelaar van de schemerlamp. Laat merken dat hij nauwelijks in een interview geïnteresseerd is. 

Jullie hebben vannacht in Rotterdam gespeeld. Hoe ging dat? 

Mick: ‘We hebben nog nooit voor zo weinig mensen gespeeld.’ 

Mare: ‘Het was één grote ongeorganiseerde bende. Ik geloof dat een heleboel mensen niet eens wisten dat we daar speelden. Er is geloof ik niets aan promotie gedaan, geen advertenties in de kranten en zo. We hebben na afloop met een stuk of vijftien mensen gepraat en die vonden ook dat de promotie erg slecht was gedaan.’ 

Mick: ‘Die Van Rees is een erg slechte promotor. Die man verstaat zijn vak niet.’ 

Mare: ‘Het concert zélf was ook niks. We konden gewoon de mensen niet bereiken. Er waren allerlei redenen. In de eerste plaats was het geluld niet uitgebalanceerd. We hadden nog geen twee uur de tijd gekregen om dat te regelen. En dan was er verder een zeer slecht voorprogramma. Eén of andere groep. Big Wheel, speelde anderhalf uur lang de meest afschuwelijke heavy ‘muziek’ die ik ooit heb gehoord. Bijna iedereen liep de zaal uit. Vanavond in het Concertgebouw moet dat anders worden. We moeten ruimschoots de tijd krijgen om onze geluidsapparatuur uit te testen en die Big Wheel mag niet langer dan een half uur spelen. Anders komen we niet eens op.’ 

De irritatie is in dikke plakken te snijden. 

Marc: ‘Die bijeenkomst in de Bohemia Jazz Club was ook stil. Daar was het ook al net zo ongeorganiseerd als overal waar we hier tot nu toe geweest zijn. Er werd alleen maar gezopen, maar gepraat hebben we niet. En dat was toch voor een deel de opzet? Als daar dan de hele Nederlandse poppers verzameld was, dan had ik ook wel eens met die mensen willen praten. Maar we zaten daar maar aan een tafeltje en er werd dus flink gezopen en dat is natuurlijk allemaal wel leuk, maar dat kan ik ook ergens anders. En dan die persmappen, die verspreid werden. Daar zat godverdomme een foto in van Mickey en mij die al eeuwen geleden genomen is. En wat er over ons in die map stond, kon ik niet lezen, maar dat zal ook wel niet veel bijzonders geweest zijn.’

Mick: ‘Niemand van de platenmaatschappij heeft de moeite genomen ons persoonlijk aan de pers voor te stellen.’

Marc: ‘En na dat etentje in Lotus waren we totaal aan onszelf overgeleverd. We proberen die Klijn en Visser nu al 2 dagen aan de telefoon te krijgen, maar het is godsonmogelijk. Zoiets is toch onvoorstelbaar?’

Hoe worden dit soort dingen in Engeland geregeld? 

Marc (met een blik, niet geheel vrij van arrogantie): ‘O, daar geven we praktisch geen persconferentie. We zijn daar zo populair dat er toch wel genoeg over ons geschreven wordt. En als ik eens met een journalist wil praten, dan nodig ik hem bij mij thuis uit. Dan trek ik daar een hele middag of avond voor uit, eten, drinken enzovoort. Als we hier nog eens in Holland komen, dan ga ik het helemaal zélf regelen. Dan stuur ik ‘Beep’ een paar dagen vooruit omdat precies in orde te maken. Want dit was shit, shit en nog eens shit.’ 

Laten we het over jullie nieuwe album, Electric Warrior, hebben. 

Marc: ‘Het is het eerste album, waarover ik echt helemaal tevreden ben. Nou ja, helemaal tevreden… Het is het belangrijkste dat ik tot nu toe heb gedaan. En ik vind het fijn dat een heleboel mensen die plaat ook goed vinden. Binnen twee dagen stond ie nummer twee in de Britse LP-top-10. Er zijn nu al meer dan 50.000 exemplaren van verkocht. Ik ben benieuwd hoeveel er hier in Holland van verkocht worden. Als het er 5000 worden, is het veel, denk ik.’ 

Marc maakt een aanvullende opmerking, waarmee wederom een flinke dosis gal over Bovema wordt uitgestort: ‘In Engeland krijg je een gratis poster bij de plaat. Bovema heeft die poster er hier niet in gedaan. Waar halen ze het lef vandaan? Als ik zo’n album zou kopen, zou ik de plaat er uithalen en de cover verscheuren. Uit protest!’ 

Hij vertelt ook dat het in totaal wel een maand of zeven in beslag heeft genomen voor de opnamen voor Electric Warrior klaar waren. ‘De meeste tracks hebben we in Los Angeles gedaan. Twee nummers hebben we in Londen opgenomen en de rest in New York.’

Hoe zou je de muziek van Electric Warrior willen omschrijven? 

Marc: ‘Het is niet aan mij om daar een naam voor te verzinnen. Ik maak muziek en dan kan ik me echt niet ook nog eens gaan bezighouden met een naamsaanduiding. Dat moet jij maar doen. Jij schrijft het artikel.’ 

Verderop in het gesprek is hij bereid een omschrijving van zijn muziek te geven. ‘Ik zou het hedendaagse rockmuziek willen noemen. Maar een andere naam vind ik ook goed. Ze mogen mijn muziek noemen zoals zè willen.’

Ik vind Electric Warrior geen slechte plaat. Maar ik ben er ook niet kapot van. Ik vind dat verschillende nummers nogal op elkaar lijken. 

Marc: ‘Ik begrijp niet wat je bedoelt’ (kijkt demonstratief de andere kant uit). ‘Ik denk dat je ook niet goed kan luisteren. Je moet je oren eens laten nakijken. Wat is de overeenkomst tussen een nummer als Rip-off en Monolith? En tussen Girl en Jeepster?

Je begrijpt best wat ik bedoel, maar ik heb het idee dat je me gewoon niet wil begrijpen. 

Marc (nukkig): ‘Ik begrijp niet wat je bedoelt.’

Als ik nog even mag doorgaan, ik vind dat in de eerste nummers erg veel herhalingen voorkomen. Marc (nu zo ongeveer op het punt aangekomen dat hij uit elkaar springt): ‘Wel godverdomme, dat is allemaal functioneel, man! Wie heeft die muziek gemaakt. Jij of ik? In Get It On wordt het refrein zes keer herhaald. Maar dat heeft toch een functie? Begrijp je dat dan niet?’ 

Loopt zeer geïrriteerd door de kamer en gaat uiteindelijk pissen. Mick bladert onverstoorbaar door in Mad en Steve ligt er wat landerig bij op het bed. Naast hem zit Beep in papieren te rommelen. Hij doet net of hij daar zeer relaxt mee bezig is, maar aan alles is te merken dat hij zich net als Marc duidelijk opgefokt voelt. Marc komt terug. Gaat op de bank zitten en wacht de volgende vraag af. 

In Amerika hebben jullie de meeste stukken voor Electric Warrior opgenomen. Mark Volman en Howard Kaylan, de ex-Turtles, doen op die plaat ook mee. Ze zorgen voor de vocale begeleiding. Hoe ben je met hen in contact gekomen? 

Marc: ‘Ik heb ze een jaar of twee geleden, toen ik 3 weken met vakantie in de States was, voor het eerst ontmoet. Ze zijn goeie vrienden van me. Vooral met Mark kan ik erg goed opschieten. Als ze in Engeland zijn, logeren ze altijd bij mij.’

In Melody Maker stond een pagina grote advertentie voor Electric Warrior. 

Marc: ‘Ja, die foto stond ook op de gratis poster, die je in Engeland bij de plaat – krijgt.’

Op die foto zit jij in een fauteuil en de anderen zitten, op de achtergrond, om je heen. 

Marc: ‘Ja, we waren erg dronken toen die foto werd genomen.’ 

Wat ik eigenlijk zeggen wil is dat je met die foto nog een egocentrische indruk maakt. 

Marc: “Godverdomme, je moet niet proberen je hang-ups op mij over te brengen.’ 

In Engeland zijn jullie erg populair. Hoe ervaar je die populariteit? 

Marc: ‘Het stelt me in staat te groeien. Dat onze platen zo goed verkopen is voor mij het duidelijkste bewijs voor onze populariteit. Én met onze concerten gaat het ook goed. Als we weer terug zijn in Londen, gaan we een toernee van een maand door Engeland maken. De meeste concerten zijn nu al uitverkocht. Er zijn al 80. 000 kaartjes verkocht.’

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket
abo-actie

Word nu lid van OOR en kies je eigen cd-pakket

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. We hebben de keuze uit ...
Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers
special
jimi hendrix

Een halve eeuw zonder Jimi Hendrix: zijn 20 beste nummers

Jimi Hendrix schuift in 1969 aan bij de Dick Cavett Show in een blauwe kimono. Het kledingstuk lijkt op een ...
'Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk'
muziek in coronatijd

‘Juist het politiek incorrecte maakte de Stones leuk’

Ook voor de popmuziek zijn het ongekende tijden. In dit blog signaleert en bespreekt OOR-columnist Hooijer de ontwikkelingen in de ...

De ongelooflijke afgang van T.Rex in Holland (1971) (het poparchief) | OOR