column

Knooihuizen uit, altijd lastig (OOR 2, 2019)

Hoewel het al een tijdje in de lucht hing, was het toch vrij plotseling dat Noorderslag afgelopen januari overspoeld werd door hiphop. Naast doorgewinterde artiesten als Willem van The Opposites en Popprijs-winnaar Ronnie Flex stond een aanzienlijk deel van de post-New Wave-generatie geprogrammeerd. Groot geworden op YouTube en Instagram kwamen ze zonder noemenswaardige podiumervaring naar Groningen.

Daar stonden wij, doorgewinterde recensenten, met onze handen in dat kleine beetje haar dat ons restte, te koekeloeren naar jonge rappers (m/v) die hun eigen liedjes meezongen. In onze verslagen lulden we er veilig omheen; we vertelden vooral dát er veel hiphop stond. Wat we ervan vonden lieten we in het midden.

Robert van Gijssel deed het anders. In de Volkskrant schreef hij dat hij het optreden van Famke Louise een beetje ongemakkelijk vond. Hij noemde het niveau ‘te laag voor een deftig festival als Noorderslag’. Om zich vervolgens te realiseren dat hij niet tot de doelgroep behoort, in tegenstelling tot de springende jeugd in de moshpit. ‘Als je zo’n optreden met de hand aan de kin gaat analyseren, voelt het alsof je de straatmode van nu beoordeelt aan de hand van kledingvoorschriften uit de middeleeuwen.’

Famke Louise is de eerste om toe te geven dat ze geen fantastische zangeres is. Jacin Trill vertelde de NOS desgevraagd dat imago belangrijker is dan muziek. Hoe ga je daar als muziekrecensent mee om? Moet je imago’s gaan beoordelen en zwak muzikantschap door de vingers zien?

Die vraag ligt al op mijn maag sinds ik Migos zag spelen op Woo Hah! Het optreden van de invloedrijkste hiphopgroep van dit decennium was misschien wel het slechtste dat ik ooit zag, maar zelden maakte ik een enthousiaster publiek mee. Bij de eerste tonen van elk hitje – en Migos heeft er veel – begon de massa zo hard te springen dat stofwolken het podium aan het zicht onttrokken. Bezoekers filmden zichzelf, zetten die filmpjes direct online en zo leek het voor de buitenwereld een geweldige show. In werkelijkheid stond Migos flink te stuntelen. Ze namen nauwelijks de moeite om hun eigen teksten mee te rappen. Niemand leek dat een probleem te vinden. Behalve ik. Moest ik vijftig miljoen Elvis-fans ongelijk geven, met het risico een oude lul te zijn die elke binding met de tijdgeest volledig is kwijtgeraakt? Ik denk van wel.

Meestal is het een prima methode om een kunstwerk af te zetten tegen de verwachtingen die het zelf opwerpt. Dat werkt niet meer zodra een artiest slechts pretendeert het publiek een leuke tijd te geven – zeker niet als dat publiek per definitie een leuke tijd heeft als de artiest alleen maar aanwezig is. Hoewel dat laatste voor Migos geloof ik al een hele prestatie is, blijf ik ze beoordelen aan de hand van de kledingvoorschriften uit de middeleeuwen. Ik merk vanzelf wel wat dat doet met mijn imago.

Foto: Bas Uterwijk

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

De dEUS-motor ronkt als een Formule 1-wagen van Mercedes
concert
dEUS

De dEUS-motor ronkt als een Formule 1-wagen van Mercedes

Het twintigjarig jubileum van The Ideal Crash viert dEUS met een toertje door Europa. Integrale uitvoeringen van de plaat waarmee ...
I Am Easy To Find
album
The National

I Am Easy To Find

Er stonden er ongetwijfeld een paar te tongen tijdens hun laatste shows, maar het moge duidelijk zijn dat The National ...
Rammstein
album
Rammstein

Rammstein

Eindelijk, een nieuwe Rammstein. Het met een simpele lucifer getooide album is hun eerste sinds Liebe Ist Für Alle Da ...

Knooihuizen uit, altijd lastig (OOR 2, 2019) (column) | OOR