column

Knooihuizen Uit, Altijd Lastig (OOR 3, 2019)

Of ze nou Ariana, Kendrick, (Kan)ye, Bruno, Rihanna of Adele heten, naar de muziek van wereldsterren luister ik in mijn vrije tijd nooit. Naar die van Nederlandse sterren ook niet. Om op grote schaal populair te worden moet je over een bepaalde mate van toegankelijkheid beschikken en dan wordt het voor mij al snel voorspelbaar en saai. (Dat is geen waardeoordeel, eerder een constatering. Mijn muzieksmaak is bepaald niet exorbitant. In noise- en metalkringen raak ik regelmatig de weg kwijt; op Le Guess Who, Roadburn en Rewire heb je altijd wel een paar optredens die ik niet van de bouwwerkzaamheden achter mijn huis zou kunnen onderscheiden.)

Zoals een pacifistische geschiedkundige kan promoveren op de logistieke problemen in de Krimoorlog, vind ik het interessant om op de hoogte te zijn van wat er zoal in de mainstream gebeurt. Het leukst is het om te bemerken hoe undergroundstromingen langzaam naar boven sijpelen, om daar in gekuiste vorm de weg naar het grote publiek te vinden. Yung Felix’ productie van Vroom van Famke Louise en Bokoesam is, al dan niet bewust, terug te voeren op noiserapgroep Dälek. Op haar laatste album maakt Ariana Grande trapbeats geschikt voor de koffietent. Bizzey haalde met hulp van producers Ramiks en Yung Felix (hij weer!) baile funk uit de favela’s, deed er een rood-wit-blauwe strik omheen en zette het op het hoogste schotje van het hitparadepodium. Het gevolg is dat je de Braziliaanse originals tegenwoordig steeds vaker hoort, en niet meer uitsluitend in dj-sets van voortrekkers als Lyzza en Jameszoo. Op lange termijn kunnen hele stromingen transformeren van zonderling naar alledaags, zoals met rock en hiphop gebeurd is. In mijn supermarkt hoorde ik laatst Smells Like Teen Spirit. Dat was in 1991 ondenkbaar en niet alleen omdat er op die plek toen nog koeien graasden.

Mijn favoriete studieobject van dit moment is de single Bury A Friend van tieneridool Billie Eilish, een Amerikaanse zangeres uit het jaar 2001. Aanvankelijk maakte zij dromerige popliedjes die duidelijk van Lana del Rey waren afgekeken. Eind maart verschijnt haar debuutalbum. Als Bury A Friend exemplarisch is, gaat dat een stuk eigenwijzer klinken. Ik meen er tal van persoonlijke favorieten in te herkennen: Grouper, Sneaks, Suuns, Clipping, Soap & Skin, Xiu Xiu, Eartheater. Het is alleen veel ontvankelijker. De noise-erupties staan precies zacht genoeg om een prettige luisterervaring niet te verstoren. De logge beat is in katoenen watten verpakt. Eilish zingt onverschillig maar wel precies in de maat. De melodie is gepikt van People Are Strange van The Doors. Je zou het toegankelijk experimenteel kunnen noemen. Na de eerste geboeide luisterbeurt heb ik het doorgrond en ben ik erop uitgekeken, maar ik ben blij dat dit bestaat.

Ik schrijf deze column eigenlijk voor mezelf, zodat ik ‘m terug kan lezen op momenten dat ik niet weet hoe ik de muziek van Dj. Flugvél Og Geimskip-achtige artiesten onder woorden moet brengen en door de muren heen naar de buurman schreeuw dat ik geen idee heb waar ik het allemaal voor doe, die stukjes schrijven over muziek waar toch niemand naar luistert. Vroeg of laat komt het allemaal bij de massa terecht. Mijn recensies zijn voor heel dit land van belang.

Foto: Bas Uterwijk

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Lokerse Feesten: ogen en oren tekort
concert

Lokerse Feesten: ogen en oren tekort

Tien dagen werd er op het door luxe appartementen omringde parkeerterrein van de Grote Kaai midden in Lokeren gefeest. En ...
Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013
concert
Erykah Badu

Erykah Badu breekt uit haar bubbel in 013

22. Een angeliek getal in de spirituele wereld, een symbool voor gidsing en doelmatigheid. Ook is 22 de huidige leeftijd ...
This Is Not A Safe Place
album
Ride

This Is Not A Safe Place

Even de oude succesnummers oppoetsen, rondje om de wereld, cashen en weer terug naar moeder de vrouw. Zo ging het ...

Knooihuizen Uit, Altijd Lastig (OOR 3, 2019) (column) | OOR