column

Landleven: moffelen

Een oprukkend fenomeen? Hiphop onder het tapijt vegen. Klimaatverandering ontkennen, maar dan in muzikaal opzicht.

Profiel van de moffelaar: meestal man, blank, hoger opgeleid, boven de dertig, een beetje snob. Dat laatste heimelijk natuurlijk, want hij laat zich daar niet graag op voorstaan. Zijn smaak is gevormd door rock. De rek in zijn elastiek heet indierock. Hij is uitdrukkelijk geen racist, maar in zijn vriendenkring heeft niemand een kleurtje. Ik herhaal, beslist geen racist, maar Lenny Kravitz vindt hij al behoorlijk zwart en bij het woord soul denkt hij aan David Bowie, bij funk aan Talking Heads. Fluister hem WOO HAH! in de oren en hij zet de hakken in het zand. Hiphop, zegt hij dan als een ouderwetse bovenmeester, verheven boven het kattenkwaad van het urbane jonge grut: ik heb er niks mee, het doet me niks. Daar is niets aan gelogen. Hiphop doet hem nada. Hiphop is de muur in zijn bewustzijn, waar de muziekliefhebber stopt en het moffelen begint.

Laat er geen misverstand over bestaan: hij is geen populist. Wat de massa vreet interesseert hem niet. In 1959 bracht Elvis Presley een plaat uit met de titel 50,000,000 Elvis Fans Can’t Be Wrong. De redenering daarachter heeft voor hem nooit gewerkt. Als zo’n zestig jaar later alweer veel meer dan 50.000.000.000 fans van Drake diens laatste album Scorpion hebben gestreamd, hoor je de moffelaar niet zeggen dat dat vijftig miljard smakeloze prutsers zijn.

Maar hun belevingswereld interesseert hem geen bal, laat staan het vraagstuk ‘wat vinden zo gigantisch veel mensen op deze aarde zo goed aan Drake?’ Want: ik heb er niks mee, het doet me niks, het mantra van de moffelaar. Nou is Drake (komt ie wel, komt ie niet) misschien een zeepje dat uit de handen glibbert, maar de moffelaar deed en doet hetzelfde met Travis Scott, Kanye West, Post Malone, Jay-Z, Beyoncé, Chance The Rapper en Kendrick Lamar. Het consequent downplayen van hun belang, boodschap, impact, kwaliteit, artistieke verdienste.

Je kunt vaststellen dat hiphop – qua denken en artistieke methodiek, ad hoc samenwerken, opduiken op elkaars tracks, uit hokjes breken, dit alles conform de laatste streaming-mores – almaar verder doordringt in de haarvaten van de popcultuur (ook in de rock, na een bypass). Je kunt ook zeggen: kijk eens naar de energie in de moshpit, hiphop is de punk van nu. Of kijk eens naar de verhalen van gewone mensen die er verteld worden: hiphop is de folk van nu. Maar de moffelaars willen dat niet horen. Die desinteresse, het liever links laten liggen van het meest creatieve en vitale genre van nu, kan erop duiden dat hiphop niet thuishoort in hun boreale wereld.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Kijken: Dave Grohl zingt liedje met zijn vrienden Elmo en Big Bird
video

Kijken: Dave Grohl zingt liedje met zijn vrienden Elmo en Big Bird

Dave Grohl was te gast in Sesamstraat. Ter plaatse rekruteerde hij twee nieuwe rockvriendjes om met hen het nummer Here ...
Time
album
Kensington

Time

Zouden de mannen van Kensington het eigenlijk erg vinden dat ze nou niet bepaald worden erkend als kwaliteitsmuzikanten? Zouden ze ...
tool press 2019
nieuws

Tool brengt ‘Fear Inoculum’ opnieuw uit in goedkopere versie

Na een uitgebreide cd-box eerder dit jaar brengt Tool nu een tweede uitvoering uit van Fear Inoculum. Een budgetversie, zeg ...

Landleven: moffelen (column) | OOR