In Mother Mary wil een gevallen sterzangeres zich herbronnen middels een nieuwe podiumjurk. De rolprent propt toneelstuk, griezelfilm, bodyhorror en videoclip in de postmoderne blender.

Wat is een mondiale popster anno nu – en mondiale popsterren anno nu zijn doorgaans vrouwen – zonder stylist, kledingontwerper, podiumdesigner en choreograaf? Ook David Byrne doet er aan mee, op zijn manier. Natuurlijk, er is muziek. Al zitten de muzikanten vaak in een doos met stekker.

De diva van vandaag biedt vooral spektakel. Oogverblindende kostuums. Surrealistische coiffures. Gymnastische balletten. Monumentale decors. Hallucinante belichting. Het eigentijdse popconcert – van Madonna en Lady Gaga tot Taylor Swift en Chappell Roan – is muziektheater, modeshow en dansvoorstelling in een. Een orgie van multimediaal geweld en barok maniërisme voor een zaal vol zwaaiende smartphones. Denk Eurovisie Songfestival.

Schimmige relatie

Althans, dat zou je gaan geloven na het zien van Mother Mary. De speelfilm van David Lowery, bekend van The Old Man & the Gun en The Green Knight, verhaalt over een gebroken popzangeres, Mother Mary, gespeeld door de Amerikaanse actrice Anne Hathaway. Voor haar comeback vraagt ze een vroegere vriendin, de ontwerpster Sam Anselm (Michaela Coel), een nieuwe podiumoutfit te maken. Een pantser dat haar gebutste ziel stut.

Mother Mary is in de kern een toneelfilm over twee vrouwen die in een verbouwde boerderij, het atelier van Anselm, in nonsensicale dialogen om elkaar heen draaien, flirtend en verwijtend. De aard van hun relatie – hoe, wat en waarom – blijft schimmig, iets met schuld en pijn. De suggestie van spanning is precies dat, suggestie; geen spanning. We kijken naar mooie mensen, duh.

Verlosser

Meer flair hebben de scènes van het comebackconcert. Lowery’s verbeelding van popvermaak in de post-truth wereld is visueel spektakel van de meer uitzinnige soort, met een podiumster als verlosser. Het alias Mother Mary – inclusief halo – is niet toevallig gekozen, deze diva wil er zíjn voor haar fans. Godin en (slacht)offer ineen.

Anne Hathaway won een Academy Award voor haar rol in de musical Les Misérables en zingt de filmnummers zelf. Ze zijn verzameld, alle zeven, op het mini-album Mother Mary: Greatest Hits, te beluisteren op Spotify. De tracks zijn geschreven door Jack Antonoff, Charli xcx  en FKA twigs. De laatste speelt een bijrol als het medium Imogen.

Symbool

Zegt deze film iets over positie en rol van de diva in de hedendaagse cultuur, anders dan symbool van hysterische praalzucht? Dan heeft Vox Lux, de film uit 2018 van Brady Corbet (regisseur van de met drie Oscars onderscheiden The Brutalist) over een popzangeres die op karakter van slachtoffer transformeert tot idool, meer te bieden. Zoals popliedjes van Sia, een avant-garde soundtrack van Scott Walker (zijn laatste werkstuk) en een fenomenale hoofdrol van Natalie Portman.

Daarbij vergeleken is Mother Mary een slap handje. De dialogen klinken hol, de bovennatuurlijke elementen doen gezocht aan, plot en pointe zijn goeddeels afwezig, de hypergestileerde vorm moet het werk doen. Slotsom: gaap. Metaforen die naar zichzelf verwijzen zijn een zeepbel.

Het kan ook zonder fratsen. Raye doet het gewoon in cocktailjurk met een big band achter zich. Staat Mother Mary voor Lady Gaga? En wat zou David Byrne van de film vinden?

Mother Mary draait vanaf 14 mei in de bioscoop.