Hoe muziek een generatie inspireerde om het anders te doen dan hun ouders. En dat doen ze, zelf ouder en zeventigers inmiddels, nog steeds.

Rock City is een allercharmantste film over een aantal kopstukken van de Haagse beatscene uit de jaren zestig en hoe het hen ruim een halve eeuw later vergaat. Met de vijf uit de film gaat het goed, vandaar de ondertitel The Way We Live. Er zullen ongetwijfeld ook krepeergevallen zijn, maar dat is een ander verhaal.

Neem Rudy Bennett, zanger van The Motions (en tien jaar later Galaxy-Lin, die krankzinnige kruising van Roxy Music en Pentangle). Hij staat nog steeds op de planken en is tussendoor niet te beroerd om de kwast te pakken, hij is immer geschoold als schilder. Het is niet gelukt om te stoppen met roken. ‘Je moet wat slechts doen in je leven.’

Wanneer Bennett met Danny Vera het tv-programma Voetbal Inside muzikaal omlijst, krijgt Johan Derksen een ingeving. Als de Pioniers van de Nederpop trekken Bennett, Frans Krassenburg (Golden Earrings) en Theo van Es (The Shoes) dertig maanden langs volle zalen, tot de Ahoy aan toe.

Last van creativiteit

Rock City blikt niet terug, draait niet om nostalgie. Vitaliteit en spirit kan de zeventigers niet worden ontzegd. Nicko Christiansen staat weer op de planken met Livin’ Blues, soms met hun originele drummer, Cesar Zuiderwijk. Ook hij schildert, maar dan artistiek: een soort pop-art versie van Miro. ‘Sinds ik van de alcohol af ben, ben ik veel rustiger geworden.’

Peter Vink, de Nederlandse Chris Squire, speelt al een halve eeuw progrock, maar kan relativeren als een bluesman. ‘Een hit duurt drie of vier maanden en dan ben je weer een nobody.’ Ouder worden vindt Vink vreselijk. Daarom wil hij de laatste jaren ‘100 procent benutten’. Over drive gesproken.

Hans Vandenburg, de jongste van het kwintet, maakt nog steeds platen. En heeft Gruppo Sportivo nieuw leven ingeblazen. Hij heeft, naar eigen zeggen, ‘last van creativiteit’. En dat geldt eigenlijk voor alle geportretteerden in Rock City. Wie waardig en vitaal oud wil worden, blijft niet op zijn krent plakken. De drang tot scheppen is een placebo tegen slijtage.

Flightcase to heaven

De inkijkjes zijn intiem en persoonlijk. Regisseur Will Wissink (Dropouts, de Mijn vader is een detective-reeks, diverse tv-series) werd geboren in het jaar dat Den Haag uitgroeide tot de rockstad van Nederland, 1965. Zijn vader, Willy Wissink, was naast winkelier bovenal muzikant; als gitarist van Willy & His Giants is hij een van de peetvaders van de Haagse rock. De regisseur groeide op temidden van die scene en heeft als insider unieke toegang.

De ster van Rock City is Joop Roelofs, oprichter van de – toendertijd – ruigste band van het Europese continent, Q65. De film toont zijn laatste jaren, hij is net bijgekomen van volksziekte nummer één en zit vol getaande levenswijsheid. Hij wil niet worden begraven in een kist, maar in een flightcase. En zo staat hij ook na zijn overlijden nog steeds op het toneel, in zijn flightcase to heaven. ‘Op mij zit een houdbaarheidsdatum, op de muziek niet.’

Rock City: The Way We Live is een ode aan het leven, een ode aan de muziek. In rond koeterwaals: a labor of love pur sang. Kejje nagaan.

Rock City: The Life We Live draait vanaf 9 maart in de bioscoop