film

The Go-Go’s zoeken meer erkenning in vlotte muziekdocu (bios)

Hoewel je in het genre muziekdocumentaire zowat bedolven wordt onder de concertregistraties en de ‘intieme’ portretten van opkomende sterren, zijn de interessantste muziekdocu’s vaak juist degene die een onderbelichte band, artiest of ander stukje muziekgeschiedenis in de schijnwerpers zetten. Denk bijvoorbeeld aan Searching For Sugarman, over de zoektocht naar de doodgewaande cultmuzikant Sixto Rodriguez.

Hoewel er om de band The Go-Go’s niet zó’n mythische status hangt, verdient die band zeker een wat prominenter plekje in de geschiedenisboeken, wat regisseur Allison Ellwood met haar naar de band vernoemde documentaire hoopt te bewerkstelligen. 

Ontstaan in de waas van de Los Angeles punkscene eind jaren zeventig, behaalde The Go-Go’s in 1982 als eerste all female band waarin alle leden hun eigen instrumenten bespelen de top van de Billboard 200. Een nog altijd ongeëvenaard record. Dat alleen al maakt de band – in zijn meest langdurige line-up bestaand uit Belinda Carlisle, Jane Wiedlin, Charlotte Caffey, Kathy Valentine en Gina Schock – geschikt voor een documentaire, maar zoals bij bijna ieder succesverhaal in de muziekindustrie kende ook The Go-Go’s een schaduwzijde.

Waar de documentaire begint als een vrolijk gemonteerde Wikipedia-biografie in sneltreinvaart, komt hij pas echt tot leven wanneer de bandleden openhartig een boekje opendoen over de duisterere periodes die ze met elkaar hebben meegemaakt. 

In uitgebreide talking heads-interviews komt vrijwel iedereen die ooit een bijdrage aan The Go-Go’s heeft geleverd aan woord, al ligt de focus begrijpelijkerwijs op de bovenstaande line-up. Ellwood heeft duidelijk een band met de leden weten op te bouwen, want die nemen stuk voor stuk geen blad voor de mond. Dat de interviews altijd interessant zijn, weet mooi te verbloemen dat dit filmisch gezien zeker niet de spannendste documentaire is die je ooit zal zien. Al zorgen sporadisch ingezette animatiesequenties voor net een beetje meer schwung. 

Ergens halverwege maakt Belinda Carlisle al een opmerking over dat het toch wel erg gek is dat The Go-Go’s niet in de Rock and Roll Hall Of Fame zijn opgenomen. Als de film dan ook nog eindigt met een montage van andere geïnterviewden die zeggen hoe erg ze dat wel niet vinden, begint The Go-Go’s de schijn te krijgen van een veredeld campagnefilmpje. Al was het in ieder geval een effectieve: begin mei werd bekendgemaakt dat de band dit jaar nog in het museum wordt vereeuwigd.

THE GO-GO’S is te zien op IN-EDIT, het filmfestival dat zich richt op nieuwe muziekdocumentaires. Het festival start op 16 juni in Amsterdam en doet daarna ook Rotterdam, Den Haag, Utrecht, Eindhoven, Den Bosch en Groningen aan. Kijk hier voor meer informatie.

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Word lid van <span class="oor">OOR</span> en stel je vinyl­pakket samen!
abo-actie

Word lid van OOR en stel je vinyl­pakket samen!

OOR deelt uit! Neem een halfjaar- of jaarabonnement op OOR en kies je eigen cd-pakket. Met nieuwe lp's van Coldplay, ...
ABBA deelt 'Just A Notion', de nieuwe single van 'Voyage'
luisteren

ABBA deelt ‘Just A Notion’, de nieuwe single van ‘Voyage’

Na de eerdere singles 'I Still Have Faith In You' en 'Don’t Shut Me Down' heeft ABBA opnieuw een nummer van ...
Future Past
album
Duran Duran

Future Past

Duran Duran hoorde zó bij het behang van de eighties dat het een wonder is dat ze altijd zijn doorgegaan ...

The Go-Go’s zoeken meer erkenning in vlotte muziekdocu (bios) (film) | OOR