Oorspronkelijk heetten ze gewoon Dive (naar de song van Nirvana), maar uit respect voor de gelijknamige Belgische industrialband besloten de New Yorkers in 2012 verder te gaan als DIIV. Ze haalden de mosterd ondertussen bij My Bloody Valentine en Slowdive, om in vier albums tijd een signatuursound neer te zetten die ergens tussen Britse gitaarpop, Duitse psychedelica en shoegaze in zweeft. Érgens, want op de dromerige melodieën en rauwe noise van DIIV is eigenlijk geen stempel te drukken, zeker live niet.