Toen Temples in 2014 debuteerde met Sun Structures gold de band rond James Bagshaw als de jonge belofte in de Britse psychedelica. Als hallucinerende paddenstoelen schoten de bandjes uit de grond, Temples overleefde de hausse als een van de weinigen. Waarom? Simpel: ze hadden – en hebben nog steeds – de beste liedjes van al hun genre- en generatiegenoten. Dat bewijst ook het in juni verschenen vijfde album Bliss weer, dat volgens OOR ‘sterk, aanstekelijk en verslavend als een suikerzoete cocktail’ is. Al noemt Temples het zelf liever ‘melancholische euforie’. En die is tegenwoordig ook op de dansvloer gericht. En daar is niets mis mee.