concert
Pop

Adele glorieus en gewoontjes

Adele is in town – en dat zal Amsterdam weten ook. De Britse superster geeft vier uitverkochte concerten in de Ziggo Dome in het kader van haar Live 2016 tour, die op zijn beurt weer in het teken staat van haar meest recente, derde album 25. De fotograaf mocht niet mee . . .

De stilte is welkom, méér dan welkom. Al wandelend over de vloer van de Ziggo Dome zien we de gesloten ogen van Adele, op het podiumdoek in de verte. Links en rechts zoeken gelukkige stelletjes, opgedofte vriendinnengroepjes en een enkele verdwaalde hipster of rocker hun zitplaatsen – de Linda-lezeressen winnen het vanavond van de Lowlands-lovers. Maar één ding bindt iedereen die hier nu de zaal binnenstapt: hun ogen staan wél open, wagenwijd zelfs, van pure opwinding en blijdschap. Want ze zijn er, they made it. En dit is het dan, één van de most anticipated evenementen uit de Nederlandse concerthistorie: Adele in Amsterdam.

Maanden is het al wereldnieuws, deze Live 2016 tour van Adele, en zelfs de nuchtere lage landen gaan volop mee in de gekte. We denken, laverend tussen de blokken met stoeltjes, even terug aan afgelopen december. De voorverkoop voor de Ziggo Dome-concerten verliep niet zonder slag of stoot: de wachtrij werd maar geen cirkel, terwijl de doorverkoopsites ondertussen vol liepen met astronomisch geprijsde tickets. Wie raak greep – of héél diep in de buidel tastte – is er bij, vanavond, of bij één van de drie verdere concerten deze week in Amsterdam. Zij wél…


De pechvogels moeten het ondertussen doen met de voorpret en de uitzonderlijke mediacoverage van Adele’s bezoek aan Nederland. Daags voor de show signaleerden de paparazzi haar al, incognito, op de gracht. Toen kwam de stroom op gang: Adele op de fiets, Adele met de kinderwagen, Adele bekijkt kunst, Adele koopt kinderspeelgoed. Heel gewone dingen, die heel de wereld kennelijk heel bijzonder vindt. En zo-even, in de rij voor de ingang, maakten we, cameraploegen ontwijkend, nog even een online rondje langs de dagbladen en nieuwssites, die met liveblogs het thuisfront op de hoogte houden. Elke scheet een update, en hoe dichter het uur A nadert, des te meer begint de boel te rommelen.

Maar eenmaal de poorten gepasseerd, is van al dat tumult niets meer te merken. We horen Iggy Pop en The Stranglers, zacht als muzak over de PA. En we ruiken vooral parfum, dankzij de meiden-op-stap, die met grote ogen hun plekjes blijven innemen. Midden op de vloer stuiten we op een mysterieus bouwsel, een soort B-podium, dat echter niet verbonden is met het grote, driehoekige plankier verderop. Hoewel, mysterieus… Hier komt ze straks op, zo leren de verslagen van de eerste veertig shows van haar eerste serieuze grote zalentournee. Alleen, hoe gaat de grote verschijntruc in z’n werk? Neemt Adele zoals Bono, afgelopen september, gewoon de achterdeur? Loopt ze net als Muse, eerder dit jaar, vermomd mee met de oproerpolitie in de openingsact?

We krijgen de kans niet om het van dichtbij te checken: om kwart over acht wordt iedereen naar z’n stoeltje gesommeerd om ruim baan te maken voor een uit de kluiten gewassen flightcase, die tussen de rijen door hobbelt en voorzichtig het hekje van het kleine podium in wordt gemanoeuvreerd. Dan doven de lichten, gaan de ogen op het grote doek open en de mobieltjes de lucht in. ‘Hello’, klinkt het, maar al te bekend, vanuit het midden van de zaal. ‘It’s me.’ Adele is hier – en het begint te dagen hoé precies. De vrouw die bekendstaat om haar prachtige stem, oprechte hartzeer, gezellige babbel en volkse humor heeft letterlijk dankzij een grote doos het podium van de Ziggo Dome gevonden.

Jong oogt ze. Sterk en strijdbaar, in een zwarte glitterjurk waarin ze straalt en schittert. Na opener Hello struint ze doodleuk door de voorste vakken naar het hoofdpodium, van waar ze op de punt van de driehoek het gros van haar set zal invullen. De zestien songs van vanavond bieden geen verrassingen, maar wel doorlopende kwaliteit. 25 heeft, als te verwachten, de overhand, terwijl van voorgangers 21 en 19 ieder een handjevol wordt geplukt. Skyfall is net zo spannend als de gelijknamige Bond-film, in Don’t You Remember eert ze haar countryheldin Alison Krauss op overtuigende wijze, nieuwe single Send My Love (To Your New Lover) swingt ook in akoestische opzet zonder de gebruikelijke dansbeat en Bob Dylans Make You Feel My Love blijft groots in al z’n kleinheid. En op ieder moment zingt Adele robuust, gloedvol en vooral loepzuiver. Haar succes is duidelijk geen ongelukje.

De muzikale kant is echter slechts één aspect van een Adele-show. Waar ze zingt als een diva na een nipje fée verte, ouwehoert Adele als tante Tiny na twintig koppen koffie. En zo stemmig en meeslepend als de zangerés zich toont, zo alledaags, spontaan en zelfs uitgelaten is de persoon zelf, die, een tikje nerveus, soms minutenlang aan een stuk tussen de nummers door kakelt. Een gezellige tante, die mensen op de voorste rijen aanspreekt op hun kleding, twee meisjes het podium ophaalt (het blijken de dochters van haar celliste), anekdotes over Nederland oprakelt (de Ziggo Dome doet haar denken aan de Heineken Music Hall, ze had liever vijfentwintig shows in Paradiso gedaan, is bovendien dol op stroopwafels en Paul de Leeuw is een vriend voor het leven) en met de nodige zelfspot, shits en fucks haar dagelijks leven (ja, dat van een ongeëvenaarde beroemdheid, al lijkt dat in haar woorden niet zo) deelt met haar vriendinnen in de zaal. In Engeland zou men zeggen: she’s terrific company. Zo lang je oren nog aan je hoofd zitten, tenminste. Maar misschien is dat een mannending.

Na een zoveelste lange onderbreking verlangen we wel weer terug naar de heartbroken performer, die anno 2016 niet voor niets meer platen verkoopt dan wie dan ook in muziekland (de teller van de drie albums staat over de honderd miljoen). Het loopt dan tegen het eind van haar hoofdset en ze is inmiddels door hetzelfde gangpad als eerder terug naar het B-podium gewandeld. Adele poseert, vrolijk doorbabbelend over waar iedereen vandaan komt, voor selfies, in een tijdsbestek waarin gemakkelijk een heel nummer had gepast – ze zou vanavond uiteindelijk zelfs twee songs minder doen dan de standaard setlist. Gelukkig volgt een ijzersterk slotblok met Chasing Pavements, Someone Like You en Set Fire To The Rain, waarbij ze in een heuse mini-regenbui weer terugzakt onder podiumniveau. Terwijl we ons net realiseren dat dit het enige expliciete showelement van de hele avond is, rolt diezelfde flightcase als anderhalf uur geleden weer vanonder de verhoging de vloer op. De goocheltruc wordt herhaald, in omgekeerde volgorde, er staat nog net geen man met cape en zaag op haar te wachten…


Althans, dat is voor Adele zelf niet te hopen. Want ze zit niet alleen in die goocheldoos, Adele ís de Vrouw in de Goocheldoos. De twee helften zijn er, en waren er altijd al. Donker en licht, sadness and fun, melancholie tegenover levenslust, de emotie die hand in hand gaat met de nuchterheid, de diva versus tante Tiny. Vanavond vormen beide kanten één geheel, in ‘t leven zelf kennelijk ook, maar soms komt er een man die de kist doorzaagt – en dan is er weer een plaat. Zo’n scenario gunnen we haar niet, want bovenal maakt Adele in Amsterdam een gelukkige indruk. Blij met vriend, trots op zoontje, omringd door 15.000 best friends forever en als er een 28 zou komen, moet dat haast wel een vrolijke dansplaat worden – tot nu toe was al haar muziek een één op één afspiegeling van haar leven op dat moment. Hier staat bepaald geen dame wiens leven overheerst wordt door verdriet of andere miserable shit. Ze zit gewoon goed in haar vel. En nu weer even veilig in haar flightcase.

Als Adele de show na twee uur op het hoofdpodium afsluit met een stampende, doch weinig subtiele uitvoering van Rolling In The Deep wil ze eerst nog wat zeggen, maar de intro loopt al – ach, dan praat ze maar wat harder en sneller. Mocht de muzikale bron van drama en verdriet echt zijn opgedroogd, dan kan ze altijd nog stand-up comédienne worden. En als het écht allemaal misgaat zou ze nog de politiek in kunnen: Adele weet de algehele hysterie rond haar persoon in één handomdraai te relativeren met een grap of een grimas. Of gewoon een fuck of shit, zoals normale mensen dat doen.

Want normaal gebleven is ze. En binnen het oog van de storm geeft ze vanavond in de Ziggo Dome vooral een normaal concert, dat authentiek en oprecht afsteekt tegen de torenhoge, haast opgeklopte verwachtingen vanuit de buitenwereld. Juist dát hadden we niet verwacht en geeft de live-experience van Adele z’n waarde: we zijn hier getuige van de banaliteit van het gigasterrendom, glorieus en gewoontjes. Dit is ‘r dus, de vrouw van honderd miljoen. Zonder bling, maar mét goocheldoos. Ze zingt als een diva en ouwehoert als tante Tiny. Hello, it’s me – meer had ze niet hoeven zeggen en er is geen woord van gelogen. Een cameraploeg van RTL wacht met felle lampen de tevreden concertgangers even later op bij de uitgang. Verder is het stil, in Amsterdam. En de stilte is welkom, méér dan welkom.

Openingsfoto (uit het archief): Ben Houdijk (CC)

Gezien: 1 juni 2016, Ziggo Dome, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

Wilco speelt lachend de tent leeg op Down The Rabbit Hole
Down The Rabbit Hole
wilco

Wilco speelt lachend de tent leeg op Down The Rabbit Hole

Waar is het feestje? Niet hier! Niet bij Wilco. Voor aanvang van het grootse en gretig gewilde nachtprogramma, doet Wilco ...
Queen groots en meeslepend in Ziggo Dome
concert

Queen groots en meeslepend in Ziggo Dome

Queen + Adam Lambert hadden in 2020 al met hun The Rhapsody tour in de Ziggo Dome moeten staan, maar ...
George Kooymans: 'Jullie zijn nog niet van me af'
interview
golden earring

George Kooymans: ‘Jullie zijn nog niet van me af’

‘Met George!’, klinkt het monter, aan de andere kant van de lijn. Slechts eenmaal ging de telefoon over en de ...

Recensie: Adele glorieus en gewoontjes (concert) | OOR