concert

Afghan Whigs zijn nostalgie lang voorbij

Een concert van Afghan Whigs ging tot voor kort vaak gepaard met een waarschuwing voor het volume dat de Amerikanen doorgaans op een podium produceren. Vanavond in een vrijwel volgelopen Paradiso zien we niet meteen de bekende postertjes met het goedbedoelde advies om doppen in de oren te stoppen. Doen de soul/grunge-veteranen het tegenwoordig rustiger aan? Of heeft In Spades er iets mee te maken, het meest recente album waarop de Whigs meer de diepte ingaan en minder frequent uithalen dan voorheen? Of gaat men er vanuit dat iedereen nu inmiddels wel weet hoeveel decibellen Greg Dulli en co los kunnen maken?

Het antwoord ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Als een ogenschijnlijk goed geluimde Dulli op de statige strijkers van Birdland z’n entree maakt en er nog geen spoor van het oude rockmonster te bekennen is, lijkt een waarschuwing inderdaad vrij overbodig. De machtige stembanden hebben ook geen ondersteunend gitaargeweld nodig om een verpletterende indruk te maken zo blijkt. De kogelronde zanger serveert in z’n eentje een prachtige ouverture, heeft de zaal meteen aan een touwtje en lijkt een voorschot te nemen op een concert dat in het verlengde ligt van het subtielere laatste album. Maar schijn bedriegt wel vaker bij Dulli. Als een paar minuten later Arabian Heights wordt ingezet, noteren we vier gitaren, inclusief die van de zanger zelf en die van de voor deze tour uitgenodigde gastmuzikant/support act Ed Harcourt.

Opvallend genoeg blijft het geluidsniveau, zeker in de openingsfase, ver verwijderd van wat we gewend zijn. Ook als een vroege favoriet als Fountain And Fairfax voorbij komt en Paradiso en band langzaam maar zeker op stoom komen, is het allemaal ‘goed te doen’. De monumentale mokerslag waarover we in eerdere recensies repten, blijft wat dat betreft dan ook nog uit. Niet dat we naar een stelletje verzadigde ouwe lullen staan te kijken, verre van, maar echt knallen en knetteren wil het nog niet. Daar staat wel heel veel moois tegenover. Zoals een fraai opgebouwde, meeslepende uitvoering van de Pleasure Club-cover You Want Love dat door Dulli aangekondigd wordt met een verwijzing naar de onlangs aan kanker overleden Whigs-gitarist Dave Rosser en uitgroeit tot een van de verrassende hoogtepunten van de avond.

Tegen de tijd dat het spookachtige Lost In The Woods (met een stukje Penny Lane als outro) door Paradiso waait en de reguliere set afsluit, is het volume al lang omhoog bijgesteld. We missen Whigs-klassiekers als Debonair en Gentlemen ja, maar voelen inmiddels toch ook iets van een mokerslagje op de onderkin. Zeker als in de toegift oudjes Summer’s Kiss en Faded de boel ouderwets in vuur en vlam zetten en het rockmonster de kop nog even opsteekt. Gitaren klinken messcherp, de band hecht en massief en een bezeten Dulli zingt/schreeuwt vol overgave z’n stembanden bijna aan gort. Genadeloos, emotioneel, triomfantelijk en de nostalgie ver voorbij.

Fotografie: Luuk Denekamp

Gezien: 9 augustus, Paradiso, Amsterdam

Deel dit artikel

Meest gelezen artikelen

concert
Ryan Adams

Flitsende Ryan Adams kan geen flits verdragen

Bij de merch verkopen ze een linnen tas met de tekst ‘I love Ryan Adams because I love Satan’. Die ...
blog

Mijn 25 jaar Lowlands

25 jaar Lowlands – dat schreeuwt zo vlak voor de aftrap om een terugblik. Op mijn vakantieadres heb ik er ...
concert
Megadeth

De muzikale overtuiging van Megadeth

Naar aanleiding van het optreden dat Megadeth op zondag 6 augustus gaf als onderdeel van de Lokerse Feesten schreef OOR-collega ...